หมอและหมา

เนื่องจากวันที่ 12-13กค.49สถาบันถูกสื่อคือรายการของคุณสรยุทธ์และหนังสือพิมพ์ข่าวสด ให้ข่าวว่าสถาบันสั่งให้ฆ่าหมาและแขวนหนังหมาที่หน้าสถาบัน           ความจริงดิฉันไม่ได้ดำเนินการตามที่กล่าวหา         แต่เนื่องจากดิฉันไม่สามารถทราบถึงเรื่องทั้งหมดและขณะนี้หมาอยู่ใหนใครรู้บ้าง     ดิฉันโทรถึงรองศิริชัยเพื่อรายงานหมอสมพงศ์จากสสจ.นนท์ที่ต้องรายงานท่านผู้ว่าด่วน     รองแจ้งว่าได้รายงานรองณรงค์แล้ว     ระหว่างที่กำลังทำเรื่องรายงานก็จะมีทั้งคนโทรมาถามข่าว    จะให้ความช่วยเหลือ     โทรมาต่อว่า     เมื่อเราทำเรื่องเสร็จแล้วก็แจ้งจังหวัด  กรม 

ช่วงสายๆกระทรวงโทรมาและให้เรานัดแถลงข่าวเวลา  11นาฬิกา    ดิฉันให้รองแถลงซึ่งก็กลายเป็นที่รู้จักและผลที่ตามมาคือเพื่อนสมัยเด็กๆก็จะดีใจที่เพิ่งรู้ว่าทำงานที่บำราศ

บ่ายๆรายการของช่อง5ขอให้ออกรายการซึ่งรองได้ส่งคุณดิเรกออกแทนและสามารถทำได้ดี

ในวันรุ่งขึ้นดิฉันเรียกปุ๊คนรักหมาของชาวบำราศมาปรับความเข้าใจให้ตรงกันและแนวทางที่จะดำเนินการต่อไป

ในช่วงที่เกิดเหตุ ดิฉันไม่ค่อยรู้สึกอะไรกับสิ่งที่เกิดขึ้นเพราะ

1    ดิฉันไม่ได้ทำตามที่กล่าวหา

2    สถาบันได้มีการดูแลและเจรจาให้คนที่รักหมานำหมาไปดูแล    ส่วนที่ยังทำไม่ได้ก็จะต้องค่อยๆทำต่อไป

3    อาชีพของผู้สื่อข่าว  ต้องหาข่าวที่แปลกๆใหม่ๆที่ขายได้     เรื่องจริงหรือไม่จริงค่อยว่ากันทีหลัง

4     โดยปกติเมื่อเจ้าหน้าที่รัฐมีเรื่องกับประชาชน   สื่อมักจะเอนเอียงไปทางประชาชนมากกว่า

5    ดิฉันคิดว่าสถาบันเรามีต้นทุนของความดีงามทั้งการดูแลผู้ป่วยเอดส์   ซาร์   อหิวาต์ ทำให้ดิฉันไม่หวั่นว่าจะมีใครเชื่อจนเราเสียหาย     เราสามารถจัดการได้

ดิฉันเคยถูกหมากัดที่บำราศและฉีดยา 6เข็ม     ที่บ้านก็มีหมามาอาศัยโดยไม่ได้เชิญ    เสียเงินค่าอาหาร   กรง  ยา  ทำหมัน  และไปรับหมอหมามาที่บ้านทุกเดือนเพื่อฉีดยา  

ดิฉันคิดว่าเราก็ตั้งสติ    ดูเหตุและปัจจัย    มีเมตตาและเข้าใจโลก    เราถึงจะอดทนต่อเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดได้        ถึงทำยากหน่อยก็คงต้องพยายามฝึกไปเรื่อยๆค่ะ