ฉันท์เป็นการเขียนที่ยาก แต่ตอนเรียนครูอาจารย์ฝึกจนเขียนได้โดยฝึกจากแนท์ที่ง่าที่สุดก่อน ก็คือวิชชุมมาลาฉันท์
“คิดถึง”(วิชชุมมาลาฉันท์)
แรมร้างห่างนุช เศร้าสุดเหลือโศก
อาภัพอับโชค หาใครเทียมทัน
อาดูรโหยให้ เมื่อไร้จอมขวัญ
จากไปไหนกัน หลายวันเวลา
คิดถึงนางนวล รัญจวนใจหนัก
ด้วยพิษความรัก มัวมุ่นชีวา
ทุกข์อยู่ค่ำเช้า เฝ้าร่ำเรียกหา
ไม่เห็นกานดา ได้แต่รำพึง
เธอไปไกลลับ ไม่กลับคืนหลัง
อกพี่แทบพัง ปวดร้าวรัดรึง
โปรดจงสนจิต ได้คิดนิดหนึ่ง
รักเคยตราตรึง กลับไม่นำพา
น้ำตาพี่หลั่ง เหมือนสั่งกับลม
รู้ด้วยพี่ตรม นั่งนอนโศกา
นึกถึงความหลัง เมื่อครั้งหรรษา
สดชี่นเริงร่า ยิ้มแย้มดวงมาน
โกรธเคืองเรื่องไร ทำไมไม่บอก
ปล่อยพี่ช้ำชอก สุดแสนร้าวราน
กลับเถิดคนดี ฟังพี่เรียกขาน
อย่าได้นิ่งนาน โปรดจงเห็นใจ
ขอจงเหมือนเดิม เคยเคลิ้มร่วมฝัน
แนบชิดสัมพันธ์ จุมพิตอาลัย
แขนพี่ยังอ้า เจ้าช้าอยู่ไย
มองโลกสดใส หมดสิ้นทุกข์ตรอม
ธนา นนทพุทธ
จักสานอักษรเมื่อปี 2514
ไพเราะมากเลยนะค่ะ
สู้ต่อไปค่ะ
สู้ๆ
ความคิดถึง... ทำให้ถ่ายทอดบทกลอนออกมาอย่างไพเราะ เพราะพริ้ง
ความคิดถึง เป็นอารมณ์ที่ละเมียดละไมจริงๆ
ขอบคุณมากค่ะ
ฝนตกไหมคะ วันนี้อุตรดิตถ์ตกทั้งวันค่ะ... จบข่าว...
กำลังฝึกวิทยายุทธอยู่ค่ะ
แล้วจะนำเสนอผลงาน..ทีหลัง
เสิร์ฟกาแฟ..ยามเช้าสักแก้วค่ะ
วิชชุมมาลาฉันท์ ชื่อกลอนเหรอค่ะ
สวัสดีครับ วิชชุมมาลาฉันท์ เป็นฉันท์ชนิดหนึ่งในการแต่งคำประพันธ์ ที่นอกจากจะบังคับสัมผัสนอก สัมผัสในแล้ว ยังบังคับครุ และ ลหุด้วยครับ ถ้าผ่านม.ปลายมาก็จะเรียนแล้วครับ แกล้งถามหรืดเปล่าครับนี่ ขอบคุณที่แบ่งปันครับ
อ๋อ พอดีไม่ได้เรียนมอปลายมาค่ะน้อง
เรียนสายอาชีพ อิอิ ไม่ได้แกล้งถาม แต่ถึงจะเรียนมาก็เป็นคนขี้ลืม สมองทึกค่ะ
ไพเราะมากค่ะ ลุงที่รัก ครูอ้อย ลืมหมดแล้ว กาพย์สุรางคนางค์ ก็ไพเราะนะคะ