โคลงกระทู้ที่เป็นผลงานชิ้นหนึ่งที่ปรากฏในหนังสือ"หยาดหนึ่งจากพรสวรรค์" นำย้อนมาฝากนักอ่าน

                 “ยังมีพี่ทั้งคน”

 

             อย่า...หลงตนว่าไซร้         สวยเลิศ

             ร้อง...พร่ำตนบรรจิด         เช่นฟ้า

             ไห้...จึงร่ำบังเกิด              ใจฝ่อ             

             เลย...หลั่งชลเจิ่งหน้า        มุ่งเฝ้านอนตรม

 

         พี่...ขมจมอยู่ใต้              กองทุกข์

         อยู่...อย่างคนไร้สุข          หลีกลี้

         ทั้ง...ชีพพร่ำบีบบุก         หดหู่

         คน...รักเกลียดเสนียดจี้     ชุ่มแท้บาปกรรม

 

             ช่วย...นำใจสู่ใกล้            ชิดกัน

             เช็ด...สิ่งเศร้าหลีกหัน        ร่อยิ้ม

             น้ำ...ใจย่อมสำคัญ           เหนืออื่น

             ตา...หยุดโศกมาปิ้ม         แช่มชื้นฝนฝอย

 

         ยิ้ม...ลอยปล่อยจิตให้       รู้สึก

        เถิด...อย่าจงจำนึก           อีกได้

        ที่...หลงผิดไม่ตรึก           สูงต่ำ

        รัก...หยั่งฝังเผาไหม้         จึ่งรู้เนาความ

 

           พี่...หวามยามพบหน้า        ลำยอง

          เจ้า...ฉ่ำชุ่มความหมอง       สุดแก้

          ยัง...มีพี่รับรอง                  ทุกครู่

          คอย...เมื่อพบยิ้มแปร้          กอดอุ้มดีใจ

                  ธนา  นนทพุทธ

                                     จักสานอักษรเมื่อปี  2514