เดินทาง

เช้าแรกที่นี่....ที่ไม่ใช่บ้านเรา....
บ้านเขา วัฒนธรรมเขา......
พวกราตื่นกันแต่เช้า...อาจเป็นเพราะแปลกที่ก็ได้....
ระหว่างที่รอคุณบิลลี่มารับเราก็จิบกาแฟไปพลางๆ...
กาแฟแก้วแรกในแอฟริกา...รสชาติแปลกๆ.....
แปดดมงครึ่งแปีะ บิลลี่ก็มาถึงห้องพัก....
แล้วพาเราไปที่ออฟฟิสใหญ่....จัดการเรื่องเอกสารอีกครั้ง
เล่นไปเกือบครึ่งวัน.......
ที่นี้ต้องเดินทางต่ออีก......ไปใหนอีกเหนี่ย....
หา!!!!!!พวกเราอุทาน กลับไปที่โรงแรมหรอ...
นั่งรถกลับไปอีกครั้งคราวนี้มีโอกาศเห็นวิวสองข้างทางมากขึ้น.....
(ดูภาพได้จากแกลอลี่)
เมืองลากอสเป็นเมืองท่าสู่ทะเล เป็นศูนยืกลางการค้า..
เป็นที่ตั้งของบริษัทน้ำมัน และยังเคยเป็นอดีดเมืองหลวงอีก....
ประชาชนที่นี่ดูแออัดเพราะมองดูที่ริมถนนแล้วดูวุ่นวาย..
มองเห็นบ้านหลังเก่าๆทำด้วยไม้อัดโฆษณา....หรือบางคนก็นอนไต้สะพาน
แต่ในบริเวณเดียวกันก็สามารถมองเห็นคฤหาสหลังใหญ่ได้เหมือนกัน....
คนที่นี่ส่วนมากเป็นคนจน....
ไอ้พวกที่รวยก็รวยแบบไร้เหตุผล.......
ค่าครองชีพก็สูง 1 ดอลล่าผมไปแลกได้ 150 ไนร่า
รายใด้ของเค้าต่ำมาก ประมาน คนละ 4500 บาทต่อเดือน....
เฮ้อ..............................
พอรถแล่นมาได้สักพักก็เข้าเขต วิคเทอเรีย ไอแลนด์....
ผมมองเห็น เวิ้งน้ำกว้างใหญ่ เค้าเรียกว่า ไฟน์ โคว์รี่ ลากูน ใหญ่มาก....
มีทางสู่มหาสมุทรแอทแลนติกด้วย.....
ไม่นานเราก็มาถึงโรงแรม Lagos Oriental Hotel
รอบรอบโรงแรมดูเจริญมาก มี่ ซุปเปอร์มาร์เก็ต ขนาดใหญ่ มี่บริษัทมากมายรายรอบ...
ตัวตึกมองดูแล้วยังไงก็จีนนะ..............
หลังคาเป็นรูปเก๋งจีน สูง 12 ชั้น...
เราเข้าไปข้างในพร้อมกัน ....
ได้พบกับ โรมันและริต้า
สองคนก็มาอธิบายกันยกใหญ่ .....ว่าที่มันอันตราย
อ้างแล้วมึงสองตัวมาทำอารายวะ .....ไม่กลัวรึงัย........
สุดท้ายก็พาเราไปที่พัก.....พอเห็นน้ำตาแทบใหล......
มันให้เราอยู่รวกับคนจีน
พักห้องละสองคน ห้องเล็กมาก ....
ภายในห้องมี เตียงอยู่2 หลัง แค่นั้น.....
เอาวะต้องอยู่ให้ได้ .........
แต่ด้วยเป็นคนกรรมหนักคับ....
ตกกลางคืน แอร์ไม่ทำงาน....พะโล้เลยทีนี้
คือที่นี่มันร้อนมากไม่มีแอร์ก็ตาย....นอนไม่ได้หรอก....
อาบน้ำ,,,อาบน้ำหลายรอบมาก...
สุดท้ายก็แจ้งไปยังบริษัทแม่................ง.
พวกเราทั้งสี่เลยย้ายมานอนในโรงแรมตามระเบียบ....
ผมพักอยู่ห้อง 407 ป๋ากับพี่แจ็ค พัก 408.....
ห้องดูหรูหรามาก เป็นห้องเตียงคู่ มีมินิ บาร์ กระจกใสบานใหญ่เป็นผนังหลังห้อง....
เราเลยมองเห็นวิวลากูนและฝั่ง IKOYI ทุกวัน.....
แต่เรื่องนี่พวกเยอรมันมันไม่พอใจเท่าใหร่.....
คอยตั้งแง่กับพวกเรา ......ประมาณดูถูกว่ามือไม่ถึงอ่ะ
ช่วงแรกผมมีปัญหากับโรมันค่อนข้างมาก ...
ด้วยแนวคิดไม่ลงรอยกันแต่ด้วยเวลาที่เราต้องทำงานด้วยกัน...
ทำให้เราสนิทกันมากขึ้นจนเป็นคู่ซี้ในทีคู่สุด
เราแบ่งงานกัรับผิดชอบตามหน้าที่........
ผมรับผิดชอบ ห้องอาหารจีน , ห้องอาหารญึ่ปุ่่น แอฟริกัน บาร์ และแผนกจัดเลี้ง...
พี่แจ็ครับผิดชอบ คอฟฟี่ ชอป ,รูมเซอร์วิส และลอ็บบี้บาร์....
ป๋าหนุ่ยแกลากลับบ้านเพราะสุขภาพไม่ดี.....
พี่พีแกสบายแล้วเพราะตำแหน่งแกเป็น ไนท์ เมเนเจอร์....อยู่ดึกคนเดียว.....
ทุกอย่างดูท้าทายมาก....ผมเริ่มจัดระบบการทำงาน...
เริ่มที่ตัวเอง รวมไปถึงลูกน้องชาวไนจีเรีย......
ช่วงแรกปวดหัวมากกับพนักงาน .....คนที่นี่พูดภาษาอังกฤษ เป็นภาษาราชการ
แตไม่ถูกหลักไวยกรน์นัก จึงสับสนเล็กน้อย เรียกว่าภาษา BREAKING ENGLISH
พวกเค้ามาจากหล่ายเชื้อเผ่า แต่ส่วนใหญ่จะเป็น...
ชาว อีบู,โยโรบา และเอาว์ซ่า ต่างภาษากัน ต่อทุกคนพูดอังกฤษคล่องมาก.....
พวกเค้าสามารถทำงานหนักใด้ทุกอย่าง....
ไม่เลือกงาน......เพราะงานนะเลือกเค้า
เราจา้งเค้าวันละ 500 ไนร่า ต่อวัน คนใหนเก่งหน่อย ก้ได้ 750 ไนร่า
ตีเป็นเงินไทยราว 100-150 บาท นี่แหละ
ลองมาเองแล้วจะรู้........สั่งงานแล้วมันก็ลืม....สอนวันนี้พรุ่งนี้ลืม
บางที่ก็โชว์เลยแต่ก็ไม่รู้เรือง......
คนที่นี่ขาดทักษะด้านบริการ...
ผมก็เริ่มอบรมไปเรื่อยๆสอนงานไปเรื่อยจนกระทั่ง.....
คุณ จอร์น มาเป็นจีเอ็มที่นี่....
คุณจอร์นมาจาก ธาราป่าตองที่เดียวกับพี่หนุ่ย
แกป้นชาวสิงคโปส์ พูดไทยชัดมาก เพราะมีเมียไทย....
งงแฮะ ตอนอยู่เมืองไทยไม่เคยเจอ ทั้งทีทำงานวงการโรงแรมเหมือนกัน
กลับต้องมาเจอันที่แอฟริกา.....
ปัญหาไม่ค่อยมียกเว้นการประสานงานกับครัว...
เนื่องจากในครัวเป็นชาวจีนส่วนใหญ่...พูดอังกฤษไม่ได้...
ก็เลยเกิดเรื่องฮาๆมากมายที่นั่น