อารยธรรมพุทธศาสนา : ตอน ความสัมพันธ์ระหว่างอินเดียเเละทิเบต

 อารยธรรมพุทธศาสนา : ตอน ความสัมพันธ์ระหว่าง อินเดียเเละทิเบต

                                                                                                           โดย  ศุภฤกษ์ ภมรรัตนปัญญา

 

          ในสมัยพุทธกาล ทิเบตถือเป็นดินเเดนส่วนหนึ่งของชมพูทวีป อยู๋ในอาณาบริเวณเเคว้นโกศล ป่ามหาวันที่อยู๋ใก้ลกรุงกบิลพัสดุ์ มีบริเวณด้านเหนือครอบคลุมถึงภูเขาหิมาลัย ด้านใต้จดทะเลทราย พระพุทธเจ้าทรงเเสดงมหาสมัยสูตรเเละมธุปิณฑิกสูตร ณป่ามหาวันวันนี้
          ในสมัยพระเจ้าอโศกมหาราช เมื่อทำตติยสังคายนาเสร็จเเล้ว มีการส่งสมฑูตออกไปประกาศพระศาสนา ๙ สาย พระมัชณิมเถระเเละคณะซึ่งพระธรรมฑูตสายหนึ่งเดินทางไปประกาศพระพุทธศาสนาบริเวณเทือกเขาหิมาลัย
          ในยุคที่นาลันทามหาวิหารรุ่งเรือง ชาวทิเบตหลายคนมาศึกษาวิชาสาขาพระพุทธศาสนาเเละสาขาอื่นๆ เช่น ประมาณ พ.ศ. ๑๑๐๐ ธอนมี สัมโภตะ ซึ่งมีตำแหน่งที่ปรึกษาราชสำนัก เดินทางมาศึกษาที่นาลันทา กลับไประดิษฐานพระพุทธศาสนาในทิเบต เเละประกาศให้พระพุทธศาสนาเป็นศาสนาเเห่งรัฐ
          พุทธศตวรรษที่ ๑๕ ถือเป็นยุคที่มีการส่งคนไปศึกษาพระพุทธศาสนาที่นาลันทามหาวิหารมาก เนื่องจากกษัตริย์ประสงค์ที่จะฟื้นฟูพระพุทธศาสนาในทิเบต มีการเเปลคัมภีร์พระพุทธศาสนาเป็นภาษาทิเบต สร้างวัดเเละนิมนต์หรือเชิญนักปราชญ์ในอินเดียไปเผยเเพร่พระศาสนาในทิเบต  เเละนำเอามาวางระบบการศึกษาศาสนาเเละวัฒธรรม ทำให้ด้านวิชาการพระพุทธศาสนามีความรุ่งเรื่องมากทั่งในรูปพระพุทธศาสนาดังเดิมเเละพระพุทธศาสนาเเบบทิเบต
         เมื่อวิเคราะห์จากข้อมูลทางประวัติศาสตร์ วัฒธรรมทิเบตจะมีส่วนผสมของวัฒธรรมของอินเดียมากกว่าจีน ที่เป็นเช่นนั้นเพราะทิเบตรับวัฒธรรมด้านศาสนาเเละภาษามาจากอินเดียเป็นหลัก โดยเฉพาะพระพุทธศาสนามหายานเเละภาษาสันฤตที่มีการเรียนการสอนที่นามันทามหาวิหาร

 

    สภาพ : นาลันทามหาวิหาร ในปัจจุบัน