ข้างทางเดินของสัตว์เมือง..อย่างยายธี

เรื่องที่อยากจะบันทึกวันนี้..ก็เป็นเรื่องข้างทางเดิน..ที่ยายธีเดินอยู่หรือจูงจักรยานไปเดินเล่น..หัด..หายใจ..หัด..เดิน..หัด..หยุด(ความนึกคิดฟุ้งซ่าน)หัด..กำหนดตนกับปัจจุบัน..(ได้บ้างไม่ได้บ้างตามประสา..คน)...ช่วงนี่เป็นหน้าร้อนในยุโรป..กลางวันยาวกว่ากลางคืน...และแล้ว...กลางคืนก็จะยาวกว่ากลางวัน..เมื่อความหนาวเริ่มจะเยือนมา..และก็คงเป็นอยู่อย่างนี้..(ชั่วกับป์ชั่วกัลป์)..หรือชั่วนาตาปี..(ไม่รู้แฮะ)

ทางที่ยายธี..เดินอยู่บ่อยๆ..จะผ่านสวนเล็กๆมีป้ายชื่อว่า Wehberspark..ใต้ชื่อนี้มีคำอธิบายของกฏ..ที่ว่า..เป็นสถานที่รักษาพื้นที่สีเขียวของปี คศ.๑๙๕๗...เลยผ่านป้ายนี้ไปก็จะมีมุมสงบมุมหนึ่งที่ไม่ใหญ่โตสักเท่าใดนัก..มีเก้าอี้สนามตั้งอยู่มุมหนึ่ง..กับป้ายที่เขียนบรรยายไว้อยู่อืกมุมหนึ่ง..ซึ่งยายธีลองแปลย่อๆมาเล่าณ ที่นี้(ก็คงไม่ต้องขออนุญาติใคร..เพราะอยู่ในพท.สารธารณะคิดเอาเองแฮะ)..พท.ที่ว่านี้ก็มีต้นไม้ที่ปลูกเป็นรั้วตัดแต่งไว้เป็นขอบเขต..เก้าอี้ที่นั่งรอบๆเกลื่อนไปด้วยขยะที่เห็นอยู่บ่อยๆ..ก็มีขวดเบียร์..เศษพลาสติค..เป็นประจำ..ที่ดีคือมีการเก็บกวาด(ไม่หวาดไม่ไหว..อะ้ะๆ)...ย้อนมาถึงเรื่องบนป้าย..เขาเขียนถึงชีวิตของผู้หญิงคนหนึ่งชื่อ...โรซ่า ลุกซัมเบอร์ก..เธอเป็น..คนยุโรปเชื้อสายยิว..เกิดในสวิส..เรียนจบการศึกษาชั้นสูงสมัยนั้น..สนใจเรื่องการเมือง..และเป็น ด้อกเต้อร์หญิงคนแรกในสมัยนั้น..เธอเป็นผู้หญิง แกร่งกล้า..มีความสามารถสูง..แตกฉานเรื่องภาษาพูดได้สี่ภาษาตอนอายุได้สิบเจ็ด..เธอเป็นผู้ริเริ่มการก่อตั้ง..ต่อต้านสังคมนิยมเชื้อสายชนชาติในสมัยสงครามโลกครั้งแรกอายุยี่สิบเอ็ด..ได้ชื่อว่าเป็น..ผู้หญิงที่คิดปฏิวัติ...เธอ..ต้องติดคุก..ในปี คศ.๑๙๑๙...เธอถูก..ฆ่า..ตาย..ศพถูกโยนลงไปในคลอง..ในเบอรลิน..(อ่านแล้วสยอง..เจ้าค่ะ)...กล่าวไว้ว่า..รู้ตัวผู้กระทำ..แต่เรื่องเงียบหายไป...ไม่ปรากฎเรื่องผู้กระทำผิด..

ผู้หญิงคนนี้..กล่าวไว้ว่า..เธอเป็นคนที่สนใจเรื่องราวของธรรมชาติโดยเฉพาะเรื่องต้นไม้และสัตว์สะสมความรู้ชนิดนี้ไว้มากมาย..เธอเขียนถึงความรู้สึกหนึ่งไว้เมื่อตอนอยู่ในคุกว่า...เธอคงจะตายต้วยกรรมแห่งตน..แต่จิตวิญญาณนั้น..คงจะอยู่กับธรรมชาติตลอดไป..