ความคุ้นเคย หรือความเคยชินนำมาซึ่งความประมาทในการดำเนินชีวิต

 

       

      เมื่อวานครูนกได้รับมอบหมายจากผู้บริหารให้เข้าร่วมสัมมนาเชิงปฏิบัติการ เรื่องความต้องการวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยีและนวัตกรรมใน 5 จังหวัดชายแดนภาคใต้  ณ โรงแรมหาดใหญ่เซ็นทรัล  หากใครอยู่ที่หาดใหญ่จะทราบว่า หาดใหญ่มีศูนย์การค้าเซ็นทรัลและโรงแรมที่อยู่ภายในศูนย์การค้า นี้คือต้นเหตุของความประมาทคือครูนกคิดว่า โรงแรมที่อยู่ที่ศูนย์การค้าเซ็นทรัลต้องใช่โรงแรมเป้าหมายในการไปสัมมนา...ปรากฏว่าครูนกเตรียมตัวไปสัมมนาโดยการตั้งใจใช้รถสองแถวประจำทางเนื่องจากบริเวณศูนย์การค้าหาที่จอดรถยากมาก.....ด้วยความมั่นใจไปถึงชั้น 6 ถามหาห้องตะลุง...ปรากฏว่าโรงแรมนี้ไม่มีห้องตะลุง....เริ่มเอ๊ะ...เกิดอะไรขึ้น สอบถามไปสอบถามมา.....ครูนกกำลังยืนอยู่ที่โรงแรมโนโวเทล ....กล่าวขอบคุณพนักงานประชาสัมพันธ์ที่ให้ความกระจ่างพร้อมบอกที่ต้้งโรงแรมเป้าหมายซึ่งอยูที่ถนนสาย 3 แต่อยู่ปลายๆ สายสาย....ทำให้ครูนกตัดสินใจเดินค่ะ.....เนื่องจากมีเวลาและต้องการให้สติกับตนเองค่ะ.....เมื่อไปถึงโรงแรมปรากฏว่า มีผู้ที่ตั้งอยู่ในความประมาทกับครูนกอีกท่านหนึ่ง....ท่านถึงกับทิ้งรถไว้ที่ลานจอดรถของโรงแรมและนั่งรถจักรยานยนต์รับจ้างมา  ต่อไปจะเดินทางไปไหนจะขอมีสติมากกว่านี้ค่ะ....มิใช่นั้นต้องเดินเท้าตามหาสติให้กับตัวเองอีกค่ะ นอกจากนี้มีเรื่องให้เฮได้อีกคือ ครูนกไม่มีสิทธิ์ได้รับค่าเดินทางไปร่วมสัมมนาครั้งนี้เขาให้เหตุผลว่า หน่วยงานครูนกอยู่ในหาดใหญ่...(แต่เขาไม่ทราบว่าบ้านครูนกอยู่ห่างจากหาดใหญ่ 28 กิโลเมตร) จึงไม่มีสิทธิ์เบิก ได้เฉพาะอาหารว่างและอาหารกลางวัน....จนพี่อีกท่านหนึ่งท้วงว่า "น้องเขาไม่ต้องนั่งรถมาประชุมเหรอ...หน่วยงาน X ต้องส่งรถไปรับน้องเขานะวันหลังนะ"...ครูนกบอกพี่เขาไม่เป็นไรค่ะ...ช่วยชาติเพราะงานที่เรามาทำในวันนี้คือ ให้คะแนนความสำคัญแผนแม่บทในการพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีของชาติค่ะ...งานนี้ถ้าไม่มีสติก็คงไม่พอใจที่ไม่ได้รับสิทธิ์เท่าเทียมเพื่อนร่วมสัมมนา