บทกลอนที่บ่งบอกความรู้สึกผลร้ายจากสงคราม เขียนเมื่อ ปี 2514
“อย่าพบเลย”
เสียงหวีดหวิวปลิวลงสู่วงพื้น
ชนแตกตื่นตาไปโกลาหล
เสียงอึงมี่ซี่ซร้องก้องอึงอล
หวังดิ้นรนร่นหนีที่ความตาย
พอเสียงหวิวปลิวรับกับเสียงตก
โลกไหม้หมกแสงสีมีมากหลาย
เสียงตูมตามคร้ามลั่นชีวันวาย
มนุษย์ตายกลาดเกลื่อนเปื้อนเลือดแดง
ลางจากลูกพรากเมียเสียชีวิต
คนละทิศละทางต่างเขตแขวง
หนีหัวซุกซานซมหมดลมแรง
กลัวเสียดแทงทิ่มจิตให้อิตโรย
ข้าวปลาอดหมดสิ้นกินแต่น้ำ
ผสมความโกลาหนบ่นหิวโหย
พวกลูกเล็กเด็กแดงแบ่งอดโอย
ตายกันโปรยโหยหาน้ำตาริน
บ้านเรือนพังตึกแตกมาแยกขาด
ระเนนาดอาดูรความสูญสิ้น
เป็นเมืองร้างว่างคนบนแผ่นดิน
สิ่งได้ยินโหยหวลร้องครวญคราง
มากซากศพมองเห็นเหม็นกลิ่นฟุ้ง
ทั้งในกรุงทุ่งนาหรือป่ากว้าง
มนุษย์หมดลดน้อยค่อยเจือจาง
นี่ตัวอย่างชื่อยงคำ “สงคราม”
เราชาติไทยใฝ่ธรรมพระสัมพุทธ
ช่วยยื้อยุดประเทศเขตสยาม
องค์กษัตริย์คือร่มไทรไทยเขตคาม
“คำสงคราม” อย่าประสบได้พบเลย
ธนา นนทพุทธ
จักสานอักษรเมื่อปี 2514
สวัสดีค่ะ ลุงจ๋า