เห็นดอกไผ่ร่วงหล่นบนพื้นแห้ง
ผืนนาแล้งดินแยกแตกเป็นผง
พี่เฝ้ารอรอฝนที่หล่นลง
รออนงค์ร่วมเรียงบนเถียงนา    (อภิวิต)



เห็นพี่รอท้อใจให้สงสาร
ดอกไผ่บาน เพื่อจำจากพรากภูผา
นิยายรักน้ำเน่าเคล้าน้ำตา
เบื่อระอาคารมขมขื่นใจ    (ดอกไผ่)

คงจะเคยช้ำฟกอกเป็นแผล
ไม่แยแสกลอนรอท้อใช่ไหม
นิยายรักของพี่ไม่มีใคร
น้ำตาไหลดอกไผ่ไม่นำพา    (อภิวิต)



เพียงอดีตลบเลือนเหมือนวันเก่า
บ่อยครั้งเราหักอกมิตรคิดหาญกล้า
เขาเจ็บปวดไม่อยากรักหักอุรา
รักพุทธาพ้นทุกข์เป็นสุขจริง  (ดอกไผ่)

เราชาวพุทธรักพุทธสุดที่รัก
คนอกหักเบื่อรักหนักใจยิ่ง
ฆราวาสอย่างเราเขาไม่อิง
สงสารหญิงดอกไผ่ไม่รู้ลืม   (อภิวิต)

 <h2 style="text-align: center;"></h2> <p style="text-align: center;"> </p> <h2 style="text-align: center;">สงสารหญิงดอกไผ่ทำไมเล่า
เธอมิเศร้าโศกใดใจแสนปลื้ม
อยู่กับธรรมทอฝันดุจดั่งฟืม
แสนดูดดื่มรสทิพย์จิบเสรี   (ดอกไผ่)


</h2> <h2 style="text-align: center;"></h2> <h2 style="text-align: center;">

อยากจะอยู่ดื่มธรรมจำต้องจาก
พี่ขอฝากคำวอนกลอนของพี่
ให้ดอกไผ่ไว้ตอบปลอบคนดี
ขอให้มีความสงบพบนิพพาน   (อภิวิต)

 </h2>

<h2 style="text-align: center;"> กราบขอบคุณถ้อยวจีที่สร้างสรรค์
เพียงแบ่งปันบทกลอนอ้อนขับขาน
ชีวิตหนึ่งแสนสั้นมิยาวนาน
สร้างบุญทานภาวนาพาพ้นภัย   (ดอกไผ่)

………………………………………..</h2> <p style="text-align: center;"> ที่มา : http://wisdomthai.com/home/kron_show.php?cat_id=2&show_id=512
ขอบคุณภาพ  จากอินเทอร์เน็ต</p> <p style="text-align: center;"> </p>