ก่อนออกนอกห้องน้ำ ล้างมือ ล้างหน้าหน่อย สบู่ soap ชนิดเหลว อยู่ใกล้อ่างล้างหน้า ส่วนมากสีขาวใส ข้างในมักใส่สีชมพู หาปุ่มกด push สบู่จะไหลออกมา กระดาษเช็ดมืออยู่ใกล้แถวนั้น สังเกตหน่อย

เหนือแผ่นดินสามหมื่นฟุต-2

โสภณ  เปียสนิท

...................................

 

ก่อนออกนอกห้องน้ำ ล้างมือ ล้างหน้าหน่อย สบู่ soap ชนิดเหลว อยู่ใกล้อ่างล้างหน้า

 

ส่วนมากสีขาวใส ข้างในมักใส่สีชมพู หาปุ่มกด push สบู่จะไหลออกมา กระดาษเช็ดมืออยู่ใกล้แถวนั้น สังเกตหน่อย ถ้วยเล็ก ๆ ก็มี ใช้ดื่มน้ำก็ได้นะครับ แต่คนไทยไม่นิยมดื่มน้ำในห้องน้ำ ตะขิดตะขวงใจ ที่ทิ้งขยะ litter อยู่ใกล้ตรงที่ล้างหน้า ล้างมือล้างหน้าแล้ว เช็ดให้แห้ง ใส่โคโลญน์ cologne หน่อยครับ จะได้ดับกลิ่นไม่พึงปรารถนา และเพิ่มความสดชื่นให้ตัวเอง

                เดินออกมาข้างนอกห้องน้ำ เงียบดีจังต่างคนต่างหลับ เห็นป้ายเขียนไว้ว่า เที่ยวบินนี้ปลอดบุหรี่ no smoking flight แต่ในห้องน้ำมีช่องสำหรับใส่ก้นบุหรี่ cigarette end ไว้ให้ด้วย อาจทำไว้เผื่อไปอย่างนั้นเองก็ได้ครับ หรือทำไว้ให้ผู้ที่กำลังจะลงแดงได้เสพคนเดียวเงียบ ๆ โดยไม่ต้องรบกวนใคร

มีข้อสงสัยยังไม่ได้คำตอบแน่ชัดว่า เวลากดปุ่ม flush เพื่อล้างสิ่งปฏิกูล ได้ยินเสียงค่อนข้างดังเหมือนมีแรงดูดอย่างแรง แรงดูดที่ว่านี้มาจากไหน และสิ่งปฏิกูลหายไปไหน อาจดึงไปเก็บไว้จุดใดจุดหนึ่งบนเครื่อง คงไม่ใช่ ใช้แรงดึงดูดจากภายนอกดึงของเสียปล่อยออกทิ้งไปในบรรยากาศนะครับ น่าเป็นห่วงสิ่งปฏิกูล ถ้าเป็นจริง เพราะจะเคว้งคว้างน่าดู และใครข้างล่างบางคนอาจถูกหวยโดยไม่ได้ซื้อ

กลับมานั่งที่เดิมเงียบ ๆ เห็นบรรยากาศเหมาะ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้หลับตาลงเบา ๆ สวดมนต์บท “ชินบัญชร” ด้วยความเคยชินตามกิจวัตรที่เคยทำหนึ่งจบ ตั้งใจแผ่เมตตาอุทิศส่วนกุศลให้เจ้ากรรมนายเวร และเพื่อนร่วมเดินทาง เพื่อนร่วมโลกทั้งสิ้น แม้กระทั่งวิญญาณและสิ่งศักดิ์สิทธิ์ของแผ่นดินที่กำลังเดินทางไปถึง

ระหว่างเคลิ้มครึ่งหลับครึ่งตื่น รู้สึกว่าไฟฟ้าภายในเครื่องค่อย ๆ เปิดทีละแถวสองแถวจนสว่างไปทั้งลำ ต่างคนต่างทยอยตื่นขึ้น ผมนั่งมองกิจกรรมยามเช้าที่เริ่มสับสนวุ่นวายมากขึ้นตามลำดับ ห้องน้ำแต่ละห้องมีคนยืนต่อคิวสองสามคนเป็นอย่างน้อย แอร์โฮสเตสส์ air hostess เดินยิ้มละไมทักทาย พร้อมเข็นรถน้ำดื่มนานาชนิดแจกจ่ายผู้โดยสาร ตามต้องการ

ผมเลือกน้ำส้มดื่มเพิ่มความสดชื่นในรอบแรก รอไม่นานนัก วนมาอีกรอบคราวนี้บริการขนมปัง หรือ ครัวซอง ทาเนย เรียกน้ำย่อย appitizer และตามด้วยอาหารหลัก ชุดใหญ่ประกอบด้วย ไข่คน หรือที่เรียกว่า scramble egg สลัดผลไม้ นม กาแฟ และตามด้วยน้ำมะเขือเทศ tomato juice อ่านว่า โทเมโท่ จุ๊ยสึ เหมือนฝรั่งพอสมควรแล้ววันนี้ ด้านอื่นยังด้อย แต่ด้านการรับประทานนี่พอได้

มองที่จอด้านหน้ามีแผนที่เส้นทางบอกว่า เครื่องบินแล่นผ่านโคราช มหาสมุทรอินเดีย ทะเลสาปแคสเปี้ยน ทะเลดำ ทะเลสาบบาเลทัน เมืองเวียนนา มิวนิค และเห็นเป้าหมายเมืองซูริคใกล้เข้ามาทุกที และแจ้งด้วยว่าเรากำลังจะเดินทางถึงสนามบินโกสเต้นเมืองซูริคเวลาท้องถิ่น 7.11 น.

มีเสียงเตือนให้ผู้โดยสารนั่งประจำที่ รัดเข็มขัด seat belt ปรับผนักเก้าอี้ให้ตั้งตรง เครื่องบินค่อย ๆ พาเราทั้งคณะร่อนลดระดับลงทีละน้อย ความหนาแน่นของแรงกดอากาศมากขึ้น ทำให้รู้สึกหูอื้อ ต้องลองขยับปาก ๆ หลายครั้งเพื่อปรับสภาพ บางคนเคี้ยวหมากฝรั่ง ได้ยินเสียงเด็กเล็กร้องไห้จ้ามาจากตอนส่วนหัวของลำ เด็กคงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตน ก็ถือโอกาสนี้ร้องไว้ก่อน จะได้มีคนเอาใจใส่  “การร้องไห้เป็นกำลังของเด็ก”

ล้อแตะรันเวย์กระเทือนเบา ๆ สองสามครั้ง ก่อนจะค่อย ๆ เคลื่อนที่ไปเทียบทางเข้าสู่สนามบิน ได้ยินเสียงปรบมือกราวใหญ่ ไม่รู้เหมือนกันว่าตบมือให้ใคร กัปตัน captain หรือ พนักงานบริการ หรือ ตบมือให้ตัวเองที่รอดปากเหยี่ยวปากกามาได้จากการเดินทางบนอากาศอันยาวนานเกินสิบชั่วโมง

มองลอดหน้าต่างเครื่องบิน เยี่ยมชมประเทศสวิสด้วยสายตา หมอกปกคลุมขาวโพลน พื้นสนามบินราดยางมะตอยสีดำมันวับ น้ำฝนชะโลมพื้นเปียกแฉะ ข้างนอกคงหนาวไม่น้อย นับเป็นประสบการณ์ครั้งแรกแห่งชีวิตที่ต้องบันทึก วันที่ 18 ตุลาคม 2547 ผมนำสังขารหนัก 67 กก. วัย 44 เยือนถิ่นออสเตรียยามเช้าตรู่ สนามบินโกสเต้น เมืองซูริค

เครื่องบินจอดสนิท เราลากสัมภาระเดินผ่านกัปตัน แอร์ โฮสเตสส์ และสจ๊วต captian, air hostess, stewart ที่มายืนยิ้มละไมพนมมือและอวยพรอยู่ที่ประตูเครื่องบิน สู่ “งวงช้าง” ขึ้นลงบันไดแล้วต่อรถราง shuttle bus เพื่อขึ้นรถบัสที่บริษัทจัดหาไว้ก่อนแล้ว

    เสียงอีสาน