เพราะในโลกมายานี้มีเพียงเงาของความสุขเท่านั้นเองจะหาความสุขที่จริงแท้นั้นไม่มีเลย...

ในเช้าวันนั้นแห่งการเดินทางอันยาวไกลไปเมืองนครศรีธรรมราชเมืองแห่งบรมเจดีย์ศรีธรรมาโศกราชในอาณาจักรศรีวิชัยที่เคยเจริญรุ่งเรืองมาแต่ครั้งโบราณกาล

เมืองแห่งนักปราชญ์ราชบัณฑิต  เมืองแห่งนักกลอน  เมืองแห่งแสงพุทธธรรมสาดส่องจิตใจให้ชาวโลกในถิ่นแถบนี้ได้มีความสุขสงบร่มเย็น...

        ยูมินั่งหลังพวงมาลัยขับไปชื่นชมบรรยากาศสองข้างทางไป  เห็นอะไรบ้างในเช้าวันนี้...

        เห็นคนจูงวัวชนอันเป็นวิถีชีวิตชาวใต้อย่างหนึ่งในวันเสาร์และอาทิตย์มักจะมีสนามชนวัวกัน...

        ถนนสายหัวไทรเข้าสู่ตัวเมืองเริ่มมีถนน 4 เลนให้รถวิ่งสบาย ๆ บ้างแล้ว  สองข้างทางยังมีต้นไม้ใบดกหนาตา  รู้สึกร่มรื่นดี...

        เมื่อเข้ามาแตะ 4 แยกจะเข้าถนนสายกลางยามเช้า ๆ รถราติดเอาการอยู่และมีรถ 2 แถวเยอะมาก ๆ บวกกับรถมอเตอร์ไซค์เล่นเอาเราเบรกไปหลายทีเพราะการแซงทั้งซ้ายและขวา...

        แต่ก็เข้ามาถึงที่หมายจนรอดปลอดภัย  แล้วเริ่มเห็นบรรดานิสิตบ้างมาไกล ๆ ถึง จ. ระนอง  จ. ตรัง  จ. พัทลุง  จ. สุราษฎร์  จ. สงขลา เป็นต้น  ห้องเรียนนี้จึงมีสีสัน  มีทั้งพระคุณเจ้าและญาติโยมร่วมเรียนเร่งรอบรู้รอบคอบถามตอบกันไปตามประสา...ช่วงวัยก็ต่างกัน  การศึกษาก็มาจากหลายสถาบันเลยมีมุมมองที่สนุก ๆ บ่อย ๆ ...อิ อิ อิ

        ยามเช้า ๆ สมองปลอดโปร่งเลยยกประเด็นหลักธรรมคำสอนมาช่วยกันวิเคราะห์  อย่างสายที่เน้นศรัทธาจะว่ากันยังไง..? และสายเน้นปัญญาละว่ากันอย่างไร..? ในพุทธธรรมคำสอนทั้งหลาย...

แง่คิดวันนี้คือว่า...ในโลกโลกีย์หรือฝ่ายสังขตธรรมนี้ไร้ความสุขที่แท้จริง  สิ่งที่เรียกว่าความสุขคือความทุกข์อันน้อยนิด  เพราะในโลกมายานี้มีเพียงเงาของความสุขเท่านั้นเองจะหาความสุขที่จริงแท้นั้นไม่มีเลย...