"สัปดาห์แห่งการสอบผ่านพ้นไปได้ด้วยดี "..เกือบเดือนแล้วที่ข้าพเจ้าไม่ได้เข้ามาบันทึกความรู้สึกต่างๆที่เก็บไว้ และคิดว่าการเขียนนั้นดีกว่าการพูด..สำหรับบ้างเรื่อง บ้างคน .. คงไม่อาจที่จะเข้าใจได้...
ช่วงเวลาที่ผ่านมาข้าพเจ้าได้ทำความเข้าใจ และนั่งนึกถึงเหตุการณ์ รวมถึง เรื่องราวที่
ผ่านมา..และพร้อมที่จะผ่านไป ให้เหลือไว้แต่ประสบการณ์ที่เป็นครูที่ดี...สอนให้วันนี้
ข้าพเจ้าเข้มแข็ง..เรียนรู้ ปัญหา ที่ทำให้ชีวิตได้หยุดคิดเพื่อเตือนตนเอง...
เกือบจะสองเดือนแล้วที่ข้าพเจ้ารอ .. เพื่อที่จะให้ความรักกลับมาเป็นดั่งเช่นแต่ก่อน..ยิ่งรอ ยิ่งรู้สึกว่ามันวิ่งหนีไปไกลเหลือเกิน...
ข้าพเจ้าขอขอบคุณทุกกำลังใจข้อคิดดีๆผ่านทางตัวอักษรและความหวังดีจากทุกท่าน..และสิ่งสำหรับขอขอบคุณน้านกนะคะ ถึงแม้ว่าน้านกจะจากเปนานแล้ว แต่ความหวังดี สิ่งดีๆที่น้านกมอบให้หนูรวมถึงการแนะนำให้หนูได้รู้จัก go2know เว็บไซค์ แห่งกำลังใจที่ล้นเหลือ ....แม้วันนี้น้านกไม่ได้อยู่กับพวกเราบนโลกแห่งความวุ่นวาย แต่การจากไปของน้านกทำให้หนูเรียนรู้ความรัก ที่มักจะมาพร้อมความรู้สึกตัวที่ช้า ว่า "รัก" และไม่อยากให้จากไป ...สิ่งนี้ สอนให้หนูรู้ดีว่าตอนที่เรามชีวิตอยู่ต้องรีบทำความดีให้มากๆพอที่จะติดตัวเราไปในภพชาติหน้า...หลายท่านคงสงสัยว่าทำไหมหนูถึงเขียนเรื่องราวนี้ขึนมา นั้นเป็นเพราะหนูเคยคิดว่า เมื่อความรักจบ..ชีวิตและคำสัญญาของเราก็ควรที่จะจบไปพร้อมๆกัน..แต่เมื่อ หยุด คิด ก็ทำให้บ้างสิ่งดีๆเข้ามา แทนความรู้สึกที่ว่าอยากจบ ...
มาแวะเชียร์ครับ สู้ ๆ ครับ
แต่เมื่อ หยุด คิด ก็ทำให้บ้างสิ่งดีๆเข้ามา แทนความรู้สึกที่ว่าอยากจบ ...บางสิ่งมันก็น่าเก็บไว้นะครับ