การพบเป็นสัญญาณของการจาก...การพลัดพรากเป็นสัญญาณการคืนหา...

นักกวีท่านหนึ่งเขียนไว้อย่างคมคายว่า "การพบเป็นสัญญาณของการจาก...การพลัดพรากเป็นสัญญาณการคืนหา...ไม่มีงานเลี้ยงใดไม่เลิกลา...ไปแล้วมามาแล้วไปก็คล้ายกัน" และ การเกิดนั้นเป็นจุดเริ่มของการตาย แต่เหตุใดเมื่อเกิดจึงดีใจกัน แต่เวลาตายจึงเสียใจ ทั้งที่ความเป็นจริงสอนเราทุกวินาทีแห่งการดำรงชีวิตอยู่ ว่า "เกิดและตาย" เป็นหนึ่งเดียวกัน แยกจากกันไม่ได้ บัณฑิตควรมองเรื่องนี้อย่างไร ข้อนี้ช่างท้าทายความคิดของคนยิ่งนัก

เมื่อฝึกสนทนากันทุกคู่แล้ว ถึงกิจกรรมสุดท้าย แบ่ง 10 กลุ่ม ส่งตัวแทนอย่างน้อย 2 คน พูดเรื่อง "My English, pas, present and future" บางกลุ่มสร้างสรรค์ ขึ้นมาชวนกันร้องเพลง Que Sera, Sera (Whatever Will Be Will Be)

วางแผนกันก่อน...ซุบซิบๆๆๆๆๆ

กลุ่มนี้ต่างหากที่สร้างสรรค์ เพลง ที่ว่า แต่เป็น version ใหม่

เดี๋ยว...ฟังชี้แจงก่อน อย่าเพิ่งเตรียมวางแผน

อ้าว กลุ่มนี้ทำอะไรกัน...เตรียมการ

กลุ่มไหนนะ...ยอวาที เสียอาจารย์เขิน....แต่ที่ปลื้มคือ กลุ่มที่จำวันแรกที่สอนได้

กลุ่มนี้เล่าการเรียนภาษาอังกฤษตั้งแต่ระดับ ประถม มัธยม ป.ตรี

กลุ่มนี้อาจารย์จำได้ เด็กหลังห้อง บอกว่า ประทับใจที่อาจารย์ไปคอยช่วยเหลือตอนทำแบบฝึกหัด...ใช่ ขอบใจที่เข้าใจอาจารย์

กลุ่มนี้ว่าอย่างไรนะ จำไม่ค่อยได้ อย่างไรช่วยแจ้งมาด้วย

แล้วกลุ่มนี้ว่าอย่างไรบ้างนะ ดูลีลาท่าทีเสียก่อนแล้วกัน

กลุ่มนี้กำลังเล่าเรื่องตลกหรือเปล่านะ....นี่เธออย่าขำฉันซิ

กลุ่มนี้เรียกว่า กลุ่มรักภาษาอังกฤษ...จริงเปล่าเอ่ย แต่...เหมือนหายไป 1 กลุ่ม

อ๋อ...กลุ่ม 10

อ้าว หลับตาสวดมนต์กันหน่อย เร็ววว

อ่านที่เว็บนี้