...จิตเฝ้าดูใจทั้งสองถกเถียงกัน
...ขณะบันทึกอยู่นี้ เหมือนหัวใจมันเต้นแรงและเร็วขึ้นโดยไม่ทราบสาเหตุ
แต่รู้อยู่ว่าใจมันเต้นแรง จะไม่ค้นหาสาเหตุของมัน จะรู้เพียงว่ามันเหนื่อย มันเต้นของมัน
มันเกิด มันจะต้องดับ พระท่านสอนไว้อย่างนี้
...หรือจะกินยา อีกใจหนึ่งคิด
...กินทำไมเดี๋ยวมันก็หาย มันเหนื่อยก็ต้องพักผ่อนสิ อีกใจค้านและเสนอแนะ
...จิตเฝ้าดูใจทั้งสองถกเถียงกัน และรับรู้อารมณ์นี้อยู่ เฝ้าให้มันหายเถียงกัน เฝ้าดูจนกว่ามันจะกลายเป็นใจเดียว และรับรู้ไปในทางเดียวกัน
...ใจมันก็เพียงกาย ที่เป็นความไม่เที่ยง เป็นทุกข์ เป็นอนัตตา
สาธุ...
