อยากรู้ว่าใครเป็นแม่ของนาค ก็ให้ดูว่าผู้หญิงคนไหน หน้าตาเบิกบานที่สุด

  วันนี้ลูกชายเข้าวัด ไปซ้อมขานนาค การขอบวช และพักค้างที่วัดเนินสี่ ซึ่งจะได้จำพรรษาต่อไป

 ลูกบอกว่า เพียงแค่กล่าวขอบวช ดูจิตใจเปลี่ยนแปลงไป รู้สึกเหมือนกำลังจะจากกันจริงๆ เหมือนกำลังจะเดินทางตามลำพัง

 จากไปสู่สมณเพศไงลูก ก็ไม่ต่างกับการตายจากกันไปอีกครั้ง เพียงแต่ว่าครั้งนี้ แม่ยังจะได้เห็น ได้อุปฐาก สนับสนุนลูกอยู่ ยังได้เห็นหน้าค่าตา เว้นแต่ว่า จะมากอดกันเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้ว แม่เองเคยรู้สึกแปลกแยกมาแล้ว เมื่อครั้งที่ลูกเด็กๆ เราพากันไปปฏิบัติธรรมทั้งครอบครัว แต่เมื่อไปถึงวัด เราก็ต้องแยกกันตามธรรมเนียม หญิงชายให้อยู่กลดคนละฝั่งกัน ยังจำได้ว่าพูดกับตัวเอง อ้อ เรามันผู้หญิง เป็นเพศที่แตกต่างจากกัน แม้ความรู้สึกเราจะใกล้ชิดกันมากก็ตาม ถึงเวลา เราก็แยกกันอยู่ดี

 

ไปงานบวชแม่ก็ปิติใจเสมอ มาวันนี้เพิ่งรู้ว่า ยิ่งกว่าปิติใจนั้นเป็นเช่นไร เขาว่ากันว่า ไปงานบวช อยากรู้ว่าใครเป็นแม่ของนาค ก็ให้ดูว่าผู้หญิงคนไหน หน้าตาเบิกบานที่สุด แม่ก็เริ่มๆจะเป็นเช่นนั้นเหมือนกันนะ แห่นาค ลูกต้องจับชายผ้าขาวจากแม่ แล้วเดินเวียนประทักษิณรอบโบสถ์ ดูเหมือนสายใยรักบนผืนผ้าขาวนั้น กำลังพาลูกสู่ที่ประเสริฐเสมอ รักสีขาวของแม่นั่นเองลูก พานแว่นฟ้า ที่ใส่ไตรครองหนักเอาการ แต่แม่ๆทั้งหลาย ก็อุ้มไตรตัวปลิว ลืมเรื่องข้อขา ข้อเข่า ที่ปวดๆเมื่อยๆจนสิ้น ไม่ยอมเปลี่ยนให้ใครอุ้มอีกต่างหาก เพราะต้องการเป็นที่พึ่งให้ลูก เกาะชายผ้าขาวเข้าโบสถ์นั่นเอง แม่เห็นภาพนี้แล้ว ก็ปลื้มๆในใจ นึกถึงวันบวชแล้วละ พรุ่งนี้ปลงผม มะรืนบวช อีกไม่นานเลยแม่คอยได้เสมอ คืนนี้ ลูกอาจแปลกที่ทาง แต่แม่ได้สวดมนต์ ฝากเทวดาให้ปกปักรักษาลูกแล้ว หลับให้เป็นสุขนะลูก แม่ก็กำลังจะเข้านอนเช่นกัน

ราตรีสวัสดิ์