จากการที่วันนี้ต้องเปลี่ยนแปลงย้ายที่อยู่อย่างกระทันหัน ทำให้ชีวิตของฉัน "ทุกข์" อย่าที่ไม่เคย "ทุกข์" อย่างนี้มานานหลายปี

สิ่งที่เคยคาดหวังหรือฝันไว้ในการมองอนาคตไปไกล ๆ วางแผนไว้ว่าที่จะอยู่ที่นั่นอีกหลายวัน หลายเดือน

แต่ทำไมวันนี้ฉันจึงต้องมานั่งอยู่ตรงนี้ แทนที่ฉันจะได้นั่งอยู่กับที่ ที่ "เดิม ๆ"

นี่หรือหนอคือ "ความไม่เที่ยง" อะไร ๆ ก็ไม่แน่นอน

ฉันคงยึดติดกับที่นั่น ว่าฉันต้องอยู่ ต้องมีฉัน แต่เมื่อฉันต้องจากที่นั้นมาอย่างฉับพลัน มันทำให้จิตใจฉันสั่นไหวและล้มลง

นี่แหละหนอ "ความทุกข์" ทุกข์ของการที่จิตใจของเราไปยึดติดกับอะไรสักสิ่งสักอย่าง สิ่งที่เราคิดว่าแน่ ไม่มีอะไรเที่ยงแท้เท่ากับ "ความตาย"

ฉันต้องจากหลาย ๆ คนที่เคยสนิท คนที่เคยอยู่ร่วมกันอย่างอบอุ่น จากกันแล้ว "ใจหาย"

หายไปกับภาพวันคืนเก่า ๆ เหลือแต่ภาพวันนี้ที่แสนเศร้า ที่มีเพียงแต่ตัวเราต้องอยู่อย่างอ้างว้างและเดียวดาย

เมื่อเราเกิดมาก็มีชีวิตหนึ่ง แต่ครั้นเราเติบโตขึ้นทำให้จิตใจของเราไปผูกพันกับหลายชีวิต

ครั้นเราจากมาหรือเขาจากไป ย่อมทำจิตใจนั้น "หาย" ไปในห้วงแห่งกาลเวลา

ช่วงเวลาแห่งอดีตที่แสนสุข หรือบางครั้งก็แสนทุกข์ แต่ทุกข์ใดเล่าจะเท่ากับ "ความไม่เที่ยงแท้"

เมื่อใจเราไม่รู้จักเตรียมรับกับความไม่เที่ยงแท้นั้น ก็สมน้ำหน้าแล้วที่ต้องมานั่งเศร้ากับความฝันอันลม ๆ แล้ง ๆ

ดีนะ ที่วันนั้นยังมีโอกาสเก็บข้าว เก็บของ การคำร่ำ คำลากัน แต่ถ้าหากเป็นการ "จากตาย" นั้น คำพูดร่ำลาสักคำคงไม่มี

นี่แหละหนอชีวิตที่อนิจจัง ไม่มีอะไรเที่ยงแท้และแน่นอน สิ่งที่เที่ยงตรงจริง ๆ คือวันหนึ่งคือเราต้องไปนอนบนกองฟอน แลถ่ายถอนลาลับจากโลกไป...

Cpac09

ลาก่อนอดีตที่ไม่มีวันหวนกลับ

23 กรกฎาคม 2553

ในห้องที่แสนร้อน ด้วยดวงใจที่แสนทุกข์...