ผ้าขี้ริ้วเป็นตัวอย่างที่แลกตนเองให้สกปรกเพื่อทำให้สิ่งอื่นนั้น "สะอาด"
เปรียบได้ดั่งเด็ก ๆ กลุ่ม "ต้นกล้าคุณธรรม" ที่น้อมนำกายและใจนี้ทำงาน "สกปรก ๆ" เพื่อชำระล้างจิตใจของตนเองให้สะอาด
ไม่มีสิ่งใดจะสะอาดได้จากการคิดเอา อ่านเอา พูดเอา จินตนาการเอา
แต่ความสะอาดจะเกิดขึ้นได้จาก "การลงมือทำ"
มือน้อย ๆ สองมือกับผ้าผืนเล็ก ๆ หนึ่งผืน นอกจากจะช่วยพลิกฟื้นสถานที่ให้สะอาดแล้ว ยังสามารถคืนจิตดวงเดิมที่ "ประภัสสร"
กายกรรมที่บ่งบอกถึงมโนกรรมที่กระทำด้วย "ความตั้งใจ" สามารถถ่ายทอดได้ดีกว่าการใช้ "วจีกรรม"
เด็กกลุ่มต้นกล้าคุณธรรมนี้พูดน้อยแต่ทำมาก เพื่อสร้างสรรค์โอกาสที่ดีงามในอนาคต
เด็กที่ดีในวันนี้คือผู้ใหญ่ที่ดีในวันหน้า เด็กที่ดีคือเด็กที่มีเสน่ห์ และเสน่ห์ใด ๆ ไหนเล่าจะสะอาดเท่า "เสน่ห์ผ้าขี้ริ้ว..."
(กิจกรรมต้นกล้าคุณธรรม 18 กรกฎาคม 2553)
สวัสดีค่ะ
สวัสดีคะ...
เป็นสิ่งที่งดงาม..ที่เกิดขึ้นในสังคมที่โสมมทุกวันนี้
บางทีเด็กก็อาจเป็นตัวอย่างหรืออุธาหรณ์ให้กับผู้ใหญ่หลายๆคนได้
เป็นกิจกรรมที่วิเศษสุดและน่าเอาเป็นเยี่ยงอย่างจริง
...........................ขอบคุณในสิ่งดีๆที่เอามาฝาก
คิดไปคิดมาก็ทำให้หวนกลับไปได้ว่าผู้ใหญ่แบบเรา ๆ ได้ใช้มือจับ "ผ้าขี้ริ้ว" ครั้งสุดเมื่อใด...?
ในสังคมที่ต้องทำงานเพื่อหาเงิน และเอาเงินไปจ้างคนมาทำความสะอาด ใครหลาย ๆ คนอาจจะต้องย้อนกลับไปเป็นแรมเดือน แรมปี จึงจะได้มีวันที่มือได้จับผ้าขี้ริ้วเป็นครั้งสุดท้าย
หลาย ๆ คนบ่นว่างานยุ่ง ก็เลยมุ่งแต่ "ทำงาน" แต่หลงลืมการทำความสะอาด "บ้าน" อันเป็นพื้นฐานทั้งกายใจ
บ้านที่จ้างคนอื่นดูแลจะสะอาดเพียงใด ก็ไม่เท่ากับใจของเจ้าของบ้านที่สะอาดด้วยการกระทำ
เราอยู่บ้านทุกวัน เรากวาดบ้านถูบ้านทุกวันหรือไม่
เราเข้าห้องน้ำทุกวัน เราล้างห้องน้ำทุกวันหรือไม่
คติจากผ้าขี้ริ้วช่วยย้ำเตือนหัวจิตหัวใจ ให้เราไม่หลงไหลไปความสะดวกสบายที่แลกมาได้ด้วย "เงิน..."