คำถาม แรก ที่มักถามตนเองอยู่เป็นประจำ คือ มีชีวิตอยู่เพื่ออะไร
คำถามที่ ๒ เห็นนักเรียนหญิง ม.ต้น โรงเรียนอะไร ทำไมใส่ "คอซอง" เล็ก ๆ ผิดระเบียบ ตัดผมซอยสั้น ทาปากแดง
คำถามที่ ๓ เห็นเด็กนักเรียนชาย ม.ต้น จับกลุ่ม หลังห้าง ฯ จ้องจะตี กลับเด็กต่างโรงเรียน นี่มันเด็กโรงเรียน อะไร
คำถามที่ ๔ เห็นนักศึกษา ชาย หญิง ตั้งวงกินเหล้าตอนเย็นในร้านเหล้า หน้ามหาวิทยาลัย แล้วมันยังไง
คำถามที่ ๕ เขาเหล่านั้น มีพ่อมีแม่ใหม
คำถามที่ ๖ แล้วพ่อ แม่ เขาจะคิดอย่างไร
คำถามที่ ๗ แล้วครู อาจารย์ ในมหา ลัยแห่งนั้น คิดอย่างไร เขาสอนลูกศิษย์กันอย่างไร
คำถามที่ ๘ เห็นนักศึกษาหญิง แต่งชุดนักศึกษารัดติ้ว กระโปรงสั้นแค่คืบ..แถมผ่าข้าง แล้ว..ม..จะแต่งมาเรียนทำไม
คำถามที่ ๙ เห็นนักศึกษา สูง สวย แต่งตัวสวยสะดุดตา เดินเข้ามาใกล้ ๆ อ้าว..กะเทย แล้ว ม..แต่งชุดผู้หญิงมาเรียนได้ไง..
คำถามสุดท้าย..แล้ว มันจะเดือดร้อนไปทำไม !!
สวัสดีค่ะ
จริงจริงไม่ใช่เรื่องของเรา
ไม่ได้เดือดร้อนเรา(ไม่ใช่)
คนไทยทุกคนต้องเดือดร้อน
ตอนนี้เด็กไทยไม่ตั้งใจเรียน
เด็กต่างชาติตั้งใจเรียนและมายึดเมืองไทยเพื่อทำธุรกิจ
ฟังข้อมูลแล้วน่ากลัวมากค่ะ
สำหรับเด็กไทยในอนาคต(ที่ไม่เรียนหนังสือตอนนี้)
ขอบคุณสำหรับบันทึกดีดีนะคะ
ขอบคุณค่ะ
บทความนี้ดีมากคะ อ่านแล้วก็พาให้คิดอะไรหลายอย่าง น่ากลัวเหมือนกัน เพราะไม่รู้เหมือนกันคะว่าอนาคตเด็กไทยจะเป็นอย่างไรต่อไป
น่าคิด
น่าคิด
สวัสดีค่ะเจ้านายน้อย
* เสร็จจากภาระงาน ค่ายโครงงานวิทยาศาสตร์...ของครูคอมพ์ (ฮา)...โล่งไปอีกเปราะนึง ที่งานสำเร็จลงด้วยดี และมีผลที่น่าประทับใจ คือบรรลุเป้าหมายระดับแรก...สัปดาห์หน้าต้องลุยให้เด็กๆ รวมกลุ่มคิดหัวข้อโครงงานแล้วเขียนเค้าโครงโครงงาน ส่งให้ศูนย์วิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏ... อืม... เดี๋ยวค่อยว่ากันใหม่ คุยกับเจ้านายน้อยก่อนดีกว่า....
* ตกลงจะให้ครูใจดีมาเยี่ยม สลับไปสลับมาอย่างนี้เหรอ เวียนหัวแย่เลย ใจร้ายนะ
* เมื่อวานแอบอ่านอนุทินนะ.... ว่าดีใจที่ ที่รักกลับบ้านแล้ว 5555 ที่รักไปไหนมาเหรอ...คงหลายวันซิท่า ถึงดีใจเสียขนาดนั้น... ว๊าว!.... หวานซะ!.... โลกเป็นสีชมพูเลย
* และ...อยากให้เจ้านาย เห็นภาพการทำงานค่ายวิทย์วันสุดท้าย นิดหน่อยก่อน มีเวลาแล้วจะเขียน Blog เรื่องค่ายโดยเฉพาะนะคะ
เหมาตั้งแต่เช้า จนปิดค่ายค่ะ
เด็ก Present นวัตกรรมจากเศาขยะ ไอเดียเจ๋ง...
และระดมความคิดหัวข้อโครงงานและเขียนเค้าโครงโครงงานค่ะ
* แปลกนะ อยู่กับเด็กๆ เหนื่อยแค่ไหน ก็ไม่รู้สึกเบื่อ หรืออยากพัก เห็นแววตาและรอยยิ้มแล้วพวกเค้า มันเป็นแรงจูงที่ทำให้เราหยุดทำงานไม่ได้.... แม้ว่ากลับถึงบ้านแล้ว เรี่ยวแรงมันรู้หายไปไหนหมด....
* เจ้านายน้อย อย่าบ่นครูใจดีเลยนะ ถ้าตัวเองมาเป็นครู ตัวเองจะเข้าใจ นะ นะ เข้าใจและซาบซึ้งนะคะ ที่เป็นห่วงครูใจดีเสมอๆ เปลี่ยนเป็นอย่างอื่นได้มั้ย?.... ฮ่าๆๆๆๆ แล้วจะบอกทีหลังนะคะ
ลืมไป คำถามประจำวันนี้ ถ้าอยากรู้ ต้องหยุดงานที่ปิ่นเกล้า แล้วมาสอนซัก 1 เดือน แล้วจะหาคำตอบได้.... ครูใจดีไม่เฉลยให้หรอก ท่านต้องหาคำตอบเอาเอง ฮา
อ้าว!.. ลืมดูคำถามสุดท้าย "คำถามสุดท้าย..แล้ว มันจะเดือดร้อนไปทำไม !!..(หว่า).."
จริงด้วย แล้วจะเดือดร้อนไปทำไม?... งั้นก็ไม่ต้องมาสอน อยู่ที่ รพ.ปิ่นเกล้าน่ะดีแล้ว... ไม่ต้องกลับมาเลยนะ..... โป้งๆๆๆๆๆ
เรียน ครูใจดีที่เคารพ
อยากเรียนว่า..ความฝันของเด็ก ๆ คนหนึ่งที่ตอนเล็ก ๆ อยากเป็นทหาร..อยากเป็นหมอ และสุดท้าย ก็อยากเป็นครู ก็เลยทำให้ครูใจดีสับสน ๆ ก็ต้องกล่าวคำว่า "ขอโทษ"ด้วย..
อาชีพทุกอาชีพมีคุณค่า และมีความหมายในตัวเอง..จงมีความสุขในสิ่งที่ตนเองได้กระทำนะครับ
อยากจะเฉลย เรื่อง "ที่รัก..ที่หายไป..จะเล่าให้ฟังดีใหม เพราะเรื่องมันยาว..ววว แต่สรุปสั้น ๆ ก็คือว่า กล่าวถึงใครคนหนึ่งที่เป็นคุณแม่ที่รักของลูก เป็นครูที่รักของศิษย์ เป็นเพื่อนที่น่ารัก ของหลาย ๆ คน แล้วเพิ่งหายปวยกลับมาที่ G2K !!
ด้วยความดีใจ เขียนอะไรยาว ๆ ไม่ค่อยเป็น ก็เลยเขียน สั้น ๆ ...แล้วอย่าหายไปอีกละครับ...
สวัสดีปีใหม่สดใสยิ่ง ใสจริงจริงใจใสไม่ขุ่นหมอง
คิดดีไว้จะพูดทำย้ำไตร่ตรอง เข้าปีทองปีใหม่ได้สิ่งดี
ได้เพื่อนดีมีค่ามหาศาล จิตเบิกบานไร้ทุกข์มีสุขศรี
คิดสิ่งใดได้ชื่นชมสมฤดี ตลอดปีตลอดไปปีใหม่เทอญ
คิดถึงเงินเงินก็มามหาศาล หน้าที่งานคนนับหน้าพาสรรเสริญ
กิจการค้าขายให้เจริ๊ญเจริญ ทุกข์ภัยเมินห่างไกลอย่าได้มี