ได้อะไรจากถังที่แตกร้าว
ชายจีนคนหนึ่งแบกถังน้ำสองใบ ไว้บนบ่าเพื่อไปตักน้ำที่ริมลำธาร
ถังน้ำใบหนึ่งมีรอยแตก
ในขณะที่อีกใบหนึ่งไร้รอยตำหนิ และสามารถบรรจุน้ำกลับมาได้เต็มถัง
แต่ด้วยระยะทางอันยาวไกล จากลำธารกลับสู่บ้าน
จึงทำให้น้ำที่อยู่ในถังใบที่มี รอยแตกเหลืออยู่เพียงครึ่งเดียว
เหตุการณ์ทั้งหมดนี้ ดำเนินมาเป็นเวลา 2 ปีเต็มที่คนตักน้ำสามารถตักน้ำกลับมาบ้านได้หนึ่งถังครึ่ง
ซึ่งแน่นอนว่าถังน้ำใบที่ไม่มี ตำหนิจะรู้สึกภาคภูมิใจ ในผลงานเป็นอย่างยิ่ง
ในขณะเดียวกันถังน้ำที่มีรอยแตกก็ รู้สึก อับอายต่อความบกพร่องของตัวเอง
มันรู้สึกโศกเศร้ากับการที่มันสามารถทำหน้าที่ได้ เพียงครึ่งเดียวของจุดประสงค์ ที่มันถูกสร้างขึ้นมา
หลังจากเวลา 2 ปี ที่ถังน้ำที่มีรอยแตกมองว่าเป็นความล้มเหลวอันขมขื่น
วันหนึ่งที่ข้างลำธาร มันได้พูดกับคนตักน้ำว่า
' ข้ารู้สึกอับอายตัวเองเป็นเพราะรอยแตกที่ด้านข้างของตัวข้า
ทำให้น้ำที่อยู่ข้างในไหลออกมา ตลอดเส้นทางที่กลับไปยังบ้านของท่าน '
คนตักน้ำตอบว่า ' เจ้าเคยสังเกตหรือไม่ว่ามีดอกไม้เบ่งบานอยู่ตลอดเส้นทางในด้านของเจ้า
แต่กลับไม่มีดอกไม้อยู่เลยในอีก ด้านหนึ่ง
เพราะข้ารู้ว่าเจ้ามีรอยแตก อยู่ ข้าจึงได้หว่านเมล็ดพันธุ์ดอกไม้ลงข้างทางเดินด้านของเจ้า
และทุกวันที่เราเดินกลับ ... เจ้าก็เป็นผู้รดน้ำให้กับเมล็ดพันธุ์เหล่านั้น
เป็นเวลา 2 ปี ที่ข้าสามารถที่จะเก็บดอกไม้สวย ๆ เหล่านั้นกลับมาแต่งโต๊ะกินข้าว
ถ้าหากปราศจากเจ้าที่เป็นเจ้าแบบ นี้แล้ว ... เราก็คงไม่อาจได้รับความสวยงามแบบนี้ได้ '
คนเราแต่ละคนย่อมมีข้อ บกพร่องที่เป็นเอกลักษณ์ของตัวเอง
แต่รอยตำหนิและข้อบกพร่องที่เราแต่ละคนมีนั้น
อาจช่วยทำให้การอยู่ร่วมกันของเรา น่าสนใจ และกลายเป็นบำเหน็จรางวัลของชีวิตได้
สิ่งที่ต้องทำก็เพียงแค่ยอมรับคน แต่ละคนในแบบที่เขาเป็น
และมองหาสิ่งที่ดีที่สุดในตัวของพวกเขาเหล่านั้นเท่านั้นเอง
มองโลกหลาย ๆ ด้าน เพราะคนเราไม่ได้มีแต่ข้อเสียเท่านั้น (จริง ๆ)

ขอบคุณมากค่ะ สอนใจดีมากค่ะ
สวัุสดีค่ะพี่
ครูอ้อย แซ่เฮ
เป็นวิธีสอนที่เรียบง่ายแต่ได้แง่คิดที่ดีมาก ๆ เลยค่ะ
สวัสดีครับคุณพัดชา
สุดยอดครับ
เป็นบทความที่สอนให้มองในอีกมุมของชีวิต
ทุกสิ่งอย่างมีคุณค่าไม่มุมใดก้มุมหนึ่งเสมอครับ
ขอบคุณบันทึกดีๆที่นำมาแบ่งปันครับ
ใช่ค่ะคุณ
ชาวฝนแปดแดดสี่
ทุกสิ่งอย่างมีคุณค่าไม่มุมใดก้มุมหนึ่งเสมอค่ะ
สวัสดีค่ะคุณ
ชำนาญ เขื่อนแก้ว
ขอบคุณสำหรับแนวคิดดี ๆ ที่มาเสริมบันทึกนี้ให้สมบูรณ์ขึ้นค่ะ
หวัดดีค่ะหนู PHATCHA
สวัสดีค่ะ
คุณยาย
บล็อกนี้สวยก็จริงค่ะ แต่สวยน้อยกว่าคุณยายค่ะ
ระลึกถึงเสมอค่ะ