ชีวิตของผมคงไม่ใช่ของใหญ่ ๆ เช่น เรียนให้จบ Ph.D. เป็นคนที่ได้รับเกียรติในวงการบางวงการ หรือเคยเป็นตุลาการศาลยุติธรรมหรือแม้แต่จะได้เป็นนายกสมาคมนักเรียนเก่าเทพศิรินทร์ฯ

          เพราะถ้าคนเรามองแต่เรื่องใหญ่ ๆ เรามองข้ามเรื่องเล็ก บางครั้งก็อาจจะทำให้มีปัญหาต่อตัวเรามากมาย

          ผมคิดว่าการฝึกให้สนใจ เอาใจใส่เรื่องเล็ก ๆ แต่สำคัญ ไม่ง่ายแต่ต้องทำ เพราะบางครั้งเล็ก ๆ แต่กระทบใหญ่ได้ผลเสียหาย

          วันนี้อยากจะเล่าให้ฟังเรื่องเล็ก ๆ 2 เรื่อง

  • ช่วงนี้ผมอ่านหนังสือต้องใช้แว่นต่า และถ้ามีแว่นก็จะอ่านได้ดี ชัดมาก สนุก เพราะผมได้อ่านทุกเวลา ขึ้นรถ กินข้าว กินกาแฟ ก่อนนอน ยิ่งเช้าออกกำลังกายยิ่งอ่านมาก ผมขาดแว่นตามากกว่า 50% ที่ผมอ่าน ผมไม่เคยมี Mind map ว่าอ่านต้องมีแว่นตา ต่อไปนี้ต้องแก้ปัญหาให้ได้ และคงต้องวางแผนล่วงหน้า
  • อีกเรื่องเล็ก ๆ ก็คือ ผมชอบเขียนในสมุดโน้ตเล็ก ๆ หรือในหนังสือของผมเองก็จะเขียนย้ำด้วยปากกาตรงข้อเขียนเหล่านั้นว่าสำคัญ แต่ผมก็มีปัญหามาก ๆ ก็ คือ ปากกาไม่เคยมี

     ตอนเช้าที่ต้องการ คือ

  • สมุดโน้ตเล็ก ๆ หรือใหญ่ที่ผมชอบก็ไม่เคยเอาไปด้วยในจังหวะที่ต้องการ
  • หรือบางครั้งนั่งรถไฟฟ้า BTS ไปทำงานก็ลืมหยิบหนังสือดี ๆ  ไปอ่านด้วย

     ผมว่าเรื่องเล็กแบบนี้ต้องระวัง อย่างเวลาขึ้นเครื่องบิน มักจะทำตัวน่ารำคาญขอปากกาจากพนักงานบ่อย บางคนคงจำได้อาจารย์คนนี้ขึ้นมาต้องขอปากกาไม่ใช่ขอกาแฟหรือชาเท่านั้น ต่อไปนี้น่าจะมีคำถามว่า Coffee/Tea/Pen or Me?

ถ้าผมแก้ได้..ความสุขของผมและลูกศิษย์ผมจะได้มาก ๆ เลย

 

          จีระ หงส์ลดารมภ์