ยามเช้าวันนี้เดินทางไปทำงานตามปกติที่ ม. ทักษิณถิ่นเมืองสงขลาพอไปถึงมีอาจารย์ใหม่เข้ามาทักทายเลยยืนคุยกันสักพักหนึ่งได้รู้ว่าใครเป็นมาอย่างไรคือพึงจบ ป. เอก มาจากเมืองอินเดียเลยได้เท้าความถึงความเป็นไปในเมืองอินเดียต่าง ๆ รวมถึงสภาพสิ่งแวดล้อมความเป็นอยู่ในอินเดียของคนที่อยู่ในอินเดีย
ต่อมาเริ่มทำหน้าที่มีสอน ป. โทแล้วต่อด้วยอีกวิชาหนึ่งใน ป. ตรี พอหลังเที่ยงชมรมนิสิตชาวพุทธของ ม. ทักษิณมีการจัดงานหล่อเทียนเข้าพรรษาเลยลงไปให้กำลังใจบรรดาเขาเหล่านั้น พอบ่าย 3 โมงเศษไปเป็นกรรมการสอบปากเปล่าวิทยานิพนธ์ระดับ ป. โท สาขาไทยคดีศึกษาและก็ส่งข้ามฟากฝั่งดังใจใฝ่ฝันไปอีกหนึ่งรายแล้วละวันนี้...
ยามค่ำคืนหลังอิ่มพุงหนังท้องตึงกันหมดทุกคนแล้วเลยอ่านหนังสือให้เจ้าหนูน้อยฟังเพราะพรุ่งนี้เขาจะนำไปเขียนสอบดังเรื่องมีอยู่ว่า...สิงโตจับกระต่ายได้ตัวหนึ่งกำลังจะกินแต่พอดีเจ้ากวางตัวโตวิ่งผ่านมา...
เออกูจับกวางกินดีกว่าตัวมันใหญ่...สิงโตคิดดังนั้นเลยปล่อยกระต่ายไว้แล้ววิ่งไล่ล่าเจ้ากวาง...อนิจจา...กวางหายวับไปแล้ว...
เออ...กูกลับไปกินกระต่ายตัวนั้นดีกว่า...พอไปยังจุดนั้น...เอ๊ะ...กระต่ายมันไปไหนซะแล้ว...อดกินเลยตู...โอย ๆ หิววะ...
แง่คิดในเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า...อย่าโลภ...เพราะโลภมาก ลาภหาย...จงให้ความสำคัญและพอใจกับสิ่งที่ตนเองมีอยู่...จงอย่าจับปลาสองมือ...อย่าทำเป็นหมาหลงเงาเนื้อในน้ำที่ตัวมันเองคาบไว้อยู่เลยปล่อยไป...หรืออย่าหวังน้ำบ่อหน้านั้นแล.
