ท้องฟ้า...ทำให้ฉันเหงาใจ ฟ้ายิ่งใหญ่...แต่ที่มากมายคือความอ้างว้าง ขอบฟ้า...แสนไกล...และสิ้นไร้หนทาง ความฝันอันเลือนลาง...ถูกวางไว้ ณ ปลายฟ้า สายลม...ทำให้ฉันเหน็บหนาว พริ้วเพียงแผ่วเบา...ใจฉันกลับหวั่นผวา พัดมาซ้ำ-ซ้ำ...หอบเอาความช้ำและเย็นชา รวมกับความเหว่ว้า...จู่โจมใจให้ร้าวราน ดวงดาว..แสงจันทร์..ทำให้ฉันหวั่นไหว เยือนฟ้าคราใด...แม้รักจะไร้แววหวาน จันทร์เป็นเพื่อนใจ...ช่วยผ่อนคลายทรมาน ราตรียาวนาน...ดุจดังม่านมายา ท้องฟ้า..มีสายลม..มีแสงจันทร์ มองตัวฉัน...เดียวดาย...ไร้คนห่วงหา ฟ้าเหงา..ลมหนาว..จันทร์พราวตา ฉัน..ดั่งฟ้า..กลางลมหนาว..รอดาวเดือน กิ่งไผ่...ใบหลิว
*** มาอ่านลำนำก่อนนอนค่ะ
*** ชอบคุณบันทึกที่งดงาม ราตรีสวัสดิ์นะคะ
ขอบคุณนะคะที่เข้ามาเยี่ยม
ขอบคุณมากนะคะที่แวะมาเยี่ยมเสมอๆเลย
ขอบคุณสำหรับดอกไม้ด้วยค่ะ
มองดาว...พี่สาว จะมองมา
มองเดือน..พี่ยังเตือน รักนำพา
มองเมฆน้อย..พี่ยังคอย คนึงหา
ในม่านแห่งกาลเวลา..ยังห่วงหา ทุกคืนวัน
คุณเขียนกลอนเก่งและรุ่มรวยฝันจริงนะคะ
ชื่นชมคะ
ขอบคุณนะคะทีมาให้กำลังใจเสมอๆ
กิ่งไผ่ถือว่าเป็นคำชมละกันนะคะ...อิอิ
ขอบคุณมากนะคะที่มาเยือนบ้านกลอน