เมื่อประมาณกลางเดือนผู้เขียนได้มีโอกาสเข้าร่วมรับฟังการนำเสนอ best practice ของพี่น้องพยาบาลในโรงพยาบาลสมเด็จพระยุพราช ทั้ง 21 แห่ง

มีโรงพยาบาลสองแห่ง ที่พูดถึงนวตกรรมสิ่งประดิษฐ์สำหรับผู้ป่วยโรคปอดอุดกั้นเรื้อรัง ถุงลมโป่งพองในการเป่าให้ปอดขยายตัว

โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง ใช้ ขวดพลาสติกขนาด 1 ลิตร สองขวดให้คนไข้เป่าให้น้ำจากขวดหนึ่งย้ายไปอยู่ในอีกขวดหนึ่ง

โรงพยาบาลอีกแห่งหนึ่งบอกว่า ผู้ป่วยจะใช้ใบมะพร้าวมาทำเป็นปี่แล้วเป่า

นวตกรรมทั้งสองอย่างเกิดจากการเรียนรู้ของผู้ป่วยและเจ้าหน้าที่ การทำปี่ให้ผู้ป่วยเป่า ได้รับคำวิพากย์ว่าน่าสนับสนุน เพราะเป็นการเก็บเอาสิ่งรอบข้างมาประยุกต์ใช้ให้เกิดประโยชน์ ดูเหมือนจะเป็นสิ่งเรียบง่ายไม่มีราคา แต่ก็มีคุณค่า รวมถึงยังบ่งบอกถึงวัฒนธรรมท้องถิ่นด้วย

ผู้เขียนเห็นว่า การเกิดนวตกรรมต่างๆขึ้นมา ล้วนเกิดจากการเรียนรู้ ทักษะประสบการณ์ ที่ผ่านการจัดการแล้วว่า สิ่งไหนเหมาะสิ่งไหนควร สำหรับตนเอง แต่...ก็ยังสามารถที่จะปรับปรุงปรับเปลี่ยนกันต่อไป

หากสามารถศึกษาต่อว่า ระหว่าง ขวดสอง 2 ใบ กับปี่ใบมะพร้าวอันเล็กและเบา สามารถทำให้ปอดขยายได้เท่าๆกัน เราจะเลือกอะไรสำหรับคนไข้ หรือคนไข้จะเลือกอะไรสำหรับเขา  สิ่งที่เขาเลือกน่าจะเป็นสิ่งดีที่สุดสำหรับเขาเหมาะสมกับเขา

ความเรียบง่าย สามารถให้ประโยชน์ได้มากมายเช่นกัน.....