สองวันมานี้งานประชุมลดน้อยลงไปครับ เหตุผลเพราะไม่ได้นัดใครประชุม ฮา ไม่ได้ขี้เกียจประชุมครับเพียงแต่เกิดจากการนัดหมายที่ไม่เหมาะสมมากกว่า ที่สำคัญมีงานต้องเคลียร์เต็มโต๊ะเลย วันนี้ได้เริ่มกระบวนการเล่าเรื่องยามเช้าที่สำนักงานเหมือนเดิมเป็นวันที่สอง หลังจากที่ต้องหยุดไปสัปดาห์เต็ม อันเนื่องจากสังขารมีปัญหาเล็กน้อยถึงปานกลาง อิฮิ ตอนนี้สภาพฟิตกลับมาเกือบๆ เหมือนเดิมครับ เลยเริ่มมาทำงานตอนเช้าได้เหมือนเดิม

ด้วยอั้นมาหลายวัน สองวันมานี้เลยคุยกันยาวกว่าปกติครับ เกือบๆ สามโมงจึงจะเปิดให้บริการได้ ดีที่ช่วงนี้งานทะเบียนลดความคึกคักลงไปแล้ว ประเด็นแรกๆ ที่คุยกันวันนี้จึงเป็นอนาคตสำหรับงานทะเบียนครับ อันเนื่องมาจากความหวังที่ว่าเราจะสามารถหาแหล่งทุนสนับสนุนการจัดซื้อโปรแกรมระบบทะเบียนใหม่ หลังจากคุยถึงความฝัน (ที่ไม่อยากให้เป็นลมๆ แล้งๆ) แล้ว ทีมงานก็คุยกับความเป็นจริงเกี่ยวกับการจัดเก็บเอกสาร ซึ่งทีมงานมีความคิดว่าจะเปลี่ยน และเคยลองเปลี่ยนมาครั้งหนึ่งแล้ว แต่สุดท้ายก็กลับมารูปเดิมอีกครั้ง

คุยมาถึงตรงนี้ ทำให้ผมคิดถึง kpi เฉพาะสำหรับสำนักขึ้นมาใหม่ได้สองเรื่องๆ แรกคือ ความเที่ยงตรงในการนัดหมาย เช่น ถ้ารับคำร้องจากนักศึกษาแล้ว แจ้งให้ทราบว่าจะมารับได้เมื่อไร ทีมงานทำให้เสร็จได้ก่อน หรือทันหรือไม่ทันตามกำหนดที่แจ้งไว้ เป้าหมายคือ เราต้องทำทุกงานให้เร็วและถูกต้อง แต่ตอนนี้กำลังคิดว่าจะใช้อะไรเป็นเครื่องมือวัดดี 

ประเด็นต่อมาคือ การพัฒนาระบบจัดเก็บเอกสาร เอกสารจะต้องค้นหา หยิบใช้ได้อย่างรวดเร็ว ที่สำคัญคือ ใครก็สามารถค้นหาได้ ไม่จำเป็นต้องเป็นคนเก็บ อันนี้เป็นนิสัยเสียของ ผอ.ด้วยครับ ปกติถ้าหยิบเอกสารที่เก็บไว้เอง ไม่ค่อยมีปัญหาครับ แต่ถ้าใครมาช่วยหาแล้วก็มักจะหาไม่เจอ ฮา

งานนี้ทีมงานเลยพยายามคุยกันว่าจะสร้างชิ้นงานใดออกมาช่วยดี ผมก็เลยต้องเชียร์หน่อย เพราะหากเครื่องมือที่สร้างขึ้นมีประสิทธิภาพจริง รอบนี้จะขอส่งชิงรางวัลอัลคินดีอวอร์ด ฮา 

ทำงานบริหารมาได้หลายเดือน เริ่มรู้สึกว่า นิสัยหนึ่งสมัยเป็นนักศึกษากลับมาครับ คือ นิสัยที่ชอบหาของใหม่ ทำให้เกิดของใหม่ขึ้นเสมอๆ เมื่อทำงาน จำได้ว่า กิจกรรมแรกที่ถูกมอบหมายให้ทำสมัยกระโน้น คือ ดูแลการสอนศาสนาวันหยุดสำหรับเด็กๆ มุสลิมในบ้านปัตตานี ดูแลได้ไม่ถึงเดือน จุดความคิดว่า ทำหลักสูตรการสอนให้มันจับต้องได้เลยดีกว่า สุดท้ายตอนจบก็มีคนมาให้การสนับสนุนการสอนดังกล่าวอันเนื่องจากมีหลักสูตรการสอนที่ชัดเจน

พอทำงานชมรมจริงๆ ประธานให้รับผิดชอบโครงการเดิมๆ ของชมรม สุดท้ายตอนเสนอโครงการประจำปี ไม่ได้เสนอเพียงโครงการเก่า แต่เพิ่มใหม่ไปอีกสามโครงการ ฮา แต่ประธานไม่รับ บอกว่างบไม่พอ แต่พี่ท่านก็ยังให้โอกาสครับ หยิบเอาโครงการดังกล่าวไปเสนอนายกองค์การฯ ผลก็คือเป็นโครงการท็อปฮิตขณะนั้นแถมสามารถทำเงินให้กับองค์การฯ อีกด้วย

เอ๋ะ ผมแก่แล้วหรือนี่ ทำไมคืนนี้กลับมาเล่าอดีต ฮา ความจริงคือ ผมอยากเห็นวิธีการทำงานของทีมงานแบบใหม่ๆ ครับ ซึ่งผมไม่ค่อยชอบใช้คำว่า เปลี่ยน แต่ผมชอบใช้คำว่า ใหม่ ผมรู้สึกว่า พอเรามีอะไรใหม่ๆ เราก็จะรู้สึกกระตือรือร้นกับมันครับ

ช่วงบ่ายวันนี้นั่งคุยกันที่สาขาวิชาครับ ประเด็นที่คุยคือเป็นปัญหาคาราคาซังของสาขาวิชามานานมากแล้วครับ ซึ่งผมคิดว่ามันควรจบได้แล้ว เราน่าจะร่วมกันสร้างมิติใหม่ของการทำงานได้แล้วครับ วันนี้ผมเลยคุยแบบเต็มสูบครับ คิดว่าคงไม่มีใครรำคาญผมนะครับ ออ. หัวหน้าสาขาวิชาเขาสนองตอบกลับมาด้วยคำพูดที่ว่า อาจารย์น่าจะดุแบบนี้เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ทำไมสัปดาห์ก่อนไม่ดุ แถมยิ้มๆ ตลอด  ก็ความจริงมันไม่ควรเป็นหน้าที่ผมที่จะต้องดุงัย มันน่าจะเป็นหัวหน้าสาขาวิชามากกว่าที่จะต้องดุ ฮิฮิ

ผมว่าเวลาเราทำอะไรไม่ได้ ไม่สำเร็จ เราก็จะมีเหตุผลให้กับมันเสมอครับ เพียงแต่ว่าถ้าเราไม่คิดว่ามันคือเหตุผล แต่มันเป็นข้ออ้างเท่านั้น เราก็จะพบว่าเราไม่ควรมีข้ออ้างใดๆ อีกแล้วครับ นอกจากต้องรับผิดชอบกับความล้มเหลว และต้องรีบขจัดมันออกไปทันที (จริงมัย?)

ฟังความเห็นของอาจารย์ในสาขาวิชาแล้ว อุ่นใจครับ ผมยังมั่นใจว่า เราจะสร้างมิติใหม่ให้กับสาขาวิชาได้ครับ สโลแกนของสาขาวิชาชีพครูปัจจุบันคือ "มีวัวตัวหนึ่งรอเชือดอยู่ที่สบศ.นานแล้ว" ได้เวลาที่เราจะต้องรีบลับมีดให้คมสักที ฮาฮาฮา