ที่สุดของคนคือคนธรรมดาที่มีความสุข

                ข้อความในหัวข้อนี้ มาจากข้อความเต็มๆของท่าน ว.วชิรเมธี คือ ที่สุดของความรักคือรักโดยไม่ครอบครอง ที่สุดของการให้คือให้โดยไม่หวังผล ที่สุดของทานคืออภัยทาน ที่สุดของคนคือการเป็นคนธรรมดาที่มีความสุข

 

  ได้ฟังแล้วโดนใจมากค่ะ เพราะในแต่ละวันที่ผ่านไปเหมือนเราอยู่กับอนาคตที่หวังว่าจะดีขึ้น จะมีนั่น มีนี้ แล้วสุดท้ายจะมีความสุข

 

           ความเป็นจริงแล้วเราสามารถมีความสุขได้กับปัจจุบัน ตอนนี้ เดี๋ยวนี้ เพราะปัจจุบันคือสิ่งทีจับต้องได้ อดีตคือสิ่งที่ผ่านไปแล้ว อนาคตคือสิ่งที่ยังมาไม่ถึง ไม่สามารถจับต้องได้ สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้คือปัจจุบันตรงหน้าเรา

 

             หากเราสามารถรักโดยไม่หวังครอบครอง สามารถให้โดยไม่หวังผล สามารถให้อภัยเป็นทานกับคนที่ทำไม่ดีต่อเราได้ ความสุขมากมายจะวิ่งเข้ามาหาเราโดยที่เราไม่ต้องวิ่งที่จะไขว่คว้ามา และแม้ยามตื่นหรือหลับอยู่ย่อมมีความสุขด้วยหัวใจที่ผ่องใส ขาวสะอาด

 

            นอกจากตัวเองจะมีความสุขแล้วยังแผ่รังสีแห่งความสุข ให้กับบุคคลรอบข้างเราด้วย รับรองรังสีชนิดนี้ไม่เป็นอันตราย ยิ่งได้รับมากยิ่งมีความสุขมาก หรือในทางพุทธศาสนา เรียกว่าแผ่เมตตานั่นเอง เปรียบเหมือนเราอยู่ใกล้ ธรรมชาติที่ชุ่มเย็น เช่น น้ำตก  ขุนเขา ลำเนาไพร เราก็จะรู้สึกเย็นสบายด้วย 

ตอนนี้ข้าพเจ้าคิดว่าตนเองก็เป็นคนหนึ่งซึ่งมีความสุขมากพอที่จะต่อสู้กับอุปสรรคต่างๆที่แวะเวียนเข้ามาในชีวิตและขอแผ่ความสุขนี้ให้กับทุกคนด้วยค่ะ