ถ้าเราตั้งใจซะอย่างต่อให้ยากแค่ไหนก้อทำได้

   เมื่อตอนที่ดิฉันอยู่ประถมศึกษาปีที่  6 ดิฉันได้มีโอกาสไปแข่งขันวอลเล่ย์บอลระดับเขต ประเภท 13 ปี หญิง ในวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2547 ซึ่งเป็นเวลา 6 ปีมาแล้ว เป็นการแข่งขันชิงที่ 3

  ในตอนนั้น ดิฉันได้ลงเป็นตัวสำรองและก็ได้มีโอกาสลงไปเล่นในสนามจริง ในใจของดิฉันคิดว่าจะเล่นได้ดีไหม จะรับลูกได้ไหม จะเสริบลูกข้ามเนตหรือป่าว ในความรู้สึกตอนนั้นตื่นเต้นมากๆ และเมื่อแข่งขันเสร็จทีมของโรงเรียนดิฉันก็เป็นฝ่ายชนะ และได้เหรียญทองแดงมาในระดับเขตลาดกระบัง ซึ่งในตอนนั้นมีโรงเรียนเก่งๆหลายโรงเรียนมาก ตอนแรกดิฉันคิดว่าอาจจะแพ้ก็ได้เพราะมีโรงเรียนเก่งหลายโรงเรียน แต่เมื่อแข่งขันเสร็จก็ทำให้ดิฉันโล่งใจ พอกลับถึงโรงเรียนทีมของดิฉันและเพื่อนๆของดิฉันดีใจมากที่โรงเรียนแข่งขันวอลเล่ย์บอลชนะ ถึงจะเป็นแค่เหรียญทองแดงแต่ดิฉันก็ภูมิใจมาก

  เคล็ดลับของการเล่นกีฬาในแต่ละชนิดนั้น ขึ้นอยู่กับตัวเราว่าเราใส่ใจมากแค่ไหน และตั้งใจเพียงใด และที่สำคัญจะต้องเชื่อฟังโค้ชด้วย เพราะว่าโค้ชจะเป็นครูฝึกที่โหดมากและเราก็จะต้องอดทน ตั้งใจ ขยันฝึกซ้อมให้มากๆเพื่อที่จะได้ไม่เสียใจทีหลัง

  โค้ชของดิฉันนั้น ชื่อ.นาย บุญช่วย  มีจิต ซึ่งเป็นคนที่สอนดิฉันเล่นวอลเล่ย์บอลตั้งแต่ ป.4 และปัจจุบันนี้โค้ชของดิฉันก็ได้เกษียณอายุราชการแล้ว