ทุก ๆ คนต้องมีก้าวแรกเป็นของตัวเองเสมอ  ดิฉันก็มีก้าวแรกเหมือนกันดิฉันคิดว่าก้าวแรกของดิฉัน คือ ตอบจบชั้นประถมศึกษาปีที่ 6  เพราะเมื่อจบชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ทุกคนก็คงจะต้องหาที่เรียนใหม่เกือบทั้งหมด  โดยวิธีที่จะเข้าโรงเรียนนั้น ๆ ได้   ก็ต้องมาจากการสอบเข้าและการจับฉลาก   ซึ่งดิฉันก็เป็นหนึ่งในนั้น   ฉันได้เลือกโรงเรียนแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ใกล้บ้าน  แต่ฉันก็สอบไม่ติดและจับฉลากไม่ได้   จนในที่สุดฉันก็ได้มาอยู่ที่โรงเรียนสตรีเศรษฐบุตรบำเพ็ญ  ซึ่งอยู่ไกลจากบ้านพอสมควรและฉันก็ยังไม่ค่อยรู้จักทางแถวนั้น  ทำให้ฉันต้องตื่นแต่เช้าทุกวัน  ทำให้เกิดความถามที่ว่า “ ทำไมฉันถึงต้องมาเรียนที่นี่ ”  แต่พอได้เข้ามาเรียนแล้วทำให้ฉันได้เจอกับสังคมใหม่ ๆ จนทำให้ฉันเริ่มจะปรับตัวให้เข้ากับอะไรหลาย ๆ อย่าง จนกระทั่งวันนี้ความคิดของฉันเริ่มเปลี่ยนแปลงไป  เพราะวันนี้ฉันมีเพื่อนที่ดี  เพื่อนที่น่ารักและคุณครูที่ดูแลและเอาใจใส่ฉัน  พอฉันได้ลองมองย้อนกลับไปฉันอาจจะต้องไป “ ขอบคุณ ” วันนั้นที่ทำให้ฉันมีเรื่องดีดีอย่างวันนี้
       ดังนั้นฉันคิดว่าเรื่องดีดีไม่จำเป็นต้องมาพร้อมกับ ‘ ก้าวแรกที่สำเร็จ ’ เสมอไป  เพราะเรื่องดีดีมันอาจจะมาพร้อมกับก้าวที่สองหรือสามก็ได้ใครจะไปรู้  ถ้าเราลองเปิดใจดูให้กว้างสักหน่อย “ ก้าวแรกที่เลวร้าย ” สำหรับเราอาจจะกำลังนำเรื่องดีดีเข้ามาในชีวิตก็ได้ใครจะไปรู้  ^^