เด็กเร่ร่อน ครูข้างถนน

บางเสี้ยวของครูข้างถนน..ครูมิ้น

          ผมเพิ่งกลับจากการบรรยายให้บรรดา "ครูข้างถนน"จากภาครัฐและองค์กรพัฒนาเอกชน เกือบ 100 คน  ที่เดินทางมาจากจังหวัดต่างๆ ทั่วประเทศ

         งานนี้เขามีการทำเอกสารแจกหลายฉบับ  แต่ที่ผมสนใจมากเป็นพิเศษคือ หนังสือเรื่อง "ครูข้างถนน" เขาสัมภาษณ์ครูเหล่านี้ไว้หลายคน  ผมลองคัดบางส่วนของบางคนมานำเสนอ ดังนี้

         สิทธิพร ธรรมเนียมงาม หรือที่เด็กเร่ร่อนทั้งหลายเรียกเขาว่า "ครูมิ้น"  เขาเล่าว่า

         "เด็กเร่ร่อน  ไม่ได้เดินมาหาเรา นี่คือความจริง เพราะกว่าเขาจะหนีออกมานอนข้างถนนนี่  ก็เป็นช่วงที่เขาเรียนรู้มาว่า สังคมนี้ไม่มีใครให้ความรักต่อเขา ไม่มีใครใส่ใจดูแลเขา เพราะแม้กระทั่งพ่อแม่ของเขา ยังทำกับเขา จนต้องหนีออกมาจากบ้าน คนที่เขาควรไว้ใจได้มากที่สุดกลับกระทำกับเขาถึงขนาดนี้ ฉะนั้นโลกนี้เขาจะไว้ใจใครได้อีก............

         ครูข้างถนนจึงต้องทำงานกับเด็กเร่ร่อนกลุ่มนี้และต้องทำงานในเชิงรุก คือเข้าไปหาเขาถึงพื้นที่ พูดคุบ ทำความรู้จักด้วยมิตรภาพและความจริงใจ ให้เขารู้ว่า ครูนี่นะ ตั้งใจจะมาช่วยจริงๆ ไม่ใช่เข้ามาเพื่อนำเขาไปเป็นเครื่องมือในการหาเงิน.............

        กว่าที่เด็กบางคนจะยอมคุยด้วย หรือเปิดใจเล่าเรื่องราวของตัวเองให้ฟัง ต้องใช้เวลานาน บางคนต้องใช้เวลานานหลายเดือน และบางคนนั้นต้องไปพูดคุยด้วยเป็นปีจึงจะเกิดการเปลี่ยนแปลง..............

       หลายครั้งผมเกือบถูกจับและตั้งข้อหาด้วยความเข้าใจผิด  และบางครั้งอธิบายให้ตำรวจฟังแล้ว เขาก็ยังไม่เข้าใจ จนถูกลงไม้ลงมือ ซึ่งเป็นสาเหตุให้องค์กรต้องทำงานในเชิงเครือข่ายมากขึ้น เพื่อให้องค์กรอื่นๆ เข้าใจการทำงานของครูข้างถนนและช่วยเหลือกันในการทำงาน..............

       เวลาเราเห็นเด็กเร่ร่อนหลายคนที่เราให้คำแนะนำแก่เขา ปัจจุบันนี้เขาสามารถดำเนินชีวิตที่ดี จบการศึกษาในระดับปริญญา มีอาชีพทำมาหากินได้ เลี้ยงครอบครัว ดูแลครอบครัวได้ในระดับหนึ่ง เราก็มีความสุขแล้ว.............