วันนี้เรามีกิจกรรมชุมนุม คนรักภาษาเราเล่นเกมHangman กันอีกครั้ง

สัปดาห์ที่แล้วเด็กๆยังตั้งตัวไม่ติด สัปดาห์นี้เด็กๆคึกคัก และดูท่าว่าจะเตรียมตัวมาดี

 ถึงกับบอกว่าอยากให้ถึงตอนเย็นเร็วๆ จะได้เล่นเกมกันอีก

และเป็นจริงอย่างที่คาดไว้ เมื่อการแข่งขันเริ่มขึ้น เราแบ่งกันเป็นสองทีม

เป็นทีมผสมที่ทั้งสองทีมต่างมีทั้งสุภาพบุรุษ และสุภาพสตรี

น้องเกียรติแม้จะเรียนไม่เก่งเท่าคนอื่น

แต่เมื่อถึงเวลาที่ต้องใช้ความคิดกลับมีมุขตลกให้เพื่อนๆได้ฮา

และดูออกจะจริงจังกับการแข่งขันด้วย

หลังจบการแข่งขันเกมด้วยคำศัพท์ชุดผลไม้

ได้ยินเสียงกลุ่มคะแนนรองบอกว่า

"ถ้าไปแข่งกับโรงเรียนอื่น เราว่าพวกเราได้ที่โหล่แน่เลย"

น้องเกียรติย้อนถามเพื่อนว่าที่โหล่แล้วเป็นไง

มีนักเรียนคนหนึ่งบอกว่าก็อายนะซิ

แต่น้องเกียรติกลับตอบว่าไม่อาย

ก็มันยากนี่

มันไม่ใช่ภาษาของเรา

ฉันฟังแล้วอดพูดไม่ได้ว่า "ก็จริงอยู่มันไม่ใช่ภาษาของเรา"

และอยากเด็กๆว่า หากเราเรียนรู้ได้

ก็จะเป็นประโยชน์ต่อตัวเอง มากกว่าไม่รู้หลายร้อยเท่า

 แต่ใจก็หวลคิดถึงใครคนหนึ่ง

...........ประวัติศาสตร์จีน

เขาคือหลู่ซิน

หลู่ซิน เขากล่าวว่า

ที่โหล่ไม่เห็นน่าอาย

เพราะถึงที่หมายได้

คนที่ไม่รุดหน้านั่นแหละ

น่าอายกว่ามาก...

แล้วฉันก็ได้เห็นภาพประทับใจเมื่อ

เสียงสนับสนุนดังฮือขึ้นมา

เป็นภาพรอยยิ้มของเด็กน้อยที่สดใสไร้กังวล

และอยากจะบอกต่อไปอีกว่า

 

"โลกต้องการคนตรง  เพราะคนตรงสามารถ

ผ่านการทดสอบเรื่องความซื่อตรง และได้รับ ความไว้วางใจ

ให้เขียนประวัติศาสตร์มนุษย์ชาติ"