"หน้าอนุทิน" เป็นหน้าแรกที่ฉันชอบอ่านเมื่อเข้าบล็อก อยากจะเขียนเหมือนท่านอื่น ๆ แต่เคยเขียนบ้างดูเหมือนไม่ตรงกับจริตของฉัน หลายครั้งจด ๆ จ้อง ๆ และเขียนแล้วก็ลบทิ้ง เพราะกลัวสื่อความไม่รู้เรื่อง จึงยุติการเขียนลงไปนานแล้ว  วันนี้ได้อ่านหน้าอนุทินเหมือนเคยและได้พบอนุทินข้างล่างนี้

............................................................................................................

สวัสดีทุกท่าน สำหรับเช้าวันเสาร์ค่ะ

สมาชิกชาว GotoKnow.org มีกิจกรรมอะไรดีๆ ที่จะทำในวันเสาร์-อาทิตย์นี้บ้างคะ อย่าลืมแวะมาบอกเล่ากันบ้างนะคะ :)

โดยอ้างอิงอนุทินนี้  พิมพ์ @ และตามด้วยเลขอนุทิน 65878 ค่ะ

โดย มะปรางเปรี้ยว   [ อนุทิน ] [ ลิงก์ถาวร #65878 ] [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
สร้าง: ส. 19 มิ.ย. 2553 @ 09:51   แก้ไข: ส. 19 มิ.ย. 2553 @ 09:52   ขนาด: 621 ไบต์

.............................................................................................................

         จึงอยากจะร่วมกิจกรรมกับคุณ มะปรางเปรี้ยว ผ่านบันทึกนี้  วันนี้เป็นวันหยุดจะตื่นนอนเช้าเป็นพิเศษ ไปออกกำลังกายโดยขี่จักรยานรอบ ๆ หมู่บ้าน  รดน้ำต้นไม้ เลี้ยงคุณหมา ๆ ตั้งความหวังว่า  "ขออย่าให้มีใครมาชวนไปข้างนอกเลยนะ วันนี้ขออยู่กับบ้านเงียบ ๆ สะสางงาน  ดูแลต้นไม้ และอยู่ดูแลลูกน้อยหมา ๆ ทั้งหลายแหล่"         

         ประมาณ ๘.๓๐ น.มีโทรศัพท์จากหมายเลขที่ไม่คุ้นเคยเข้ามา  ปรากฏว่าเป็น "การแจ้งจากศูนย์โตโยต้าให้นำรถไปเข้าซ่อมภายในวันนี้" เนื่องจากสัปดาห์ที่ผ่านมาขับรถชนเจ้าหมาตัวหนึ่ง  อย่างแรงและเร็วมาก  หมาไม่เป็นอะไรเดินได้เพระไม่ถูกล้อรถทับ  แต่กันชนและห้องแอร์แตก  อันเป็นเรื่องธรรมดามากกับคนใช้รถใช้ถนน 

          ปัญหาของฉันจึงเกิดขึ้นว่าจะนำรถไปเข้าศูนย์แล้วจะกลับอย่างไรหนอ  ลำดับแรกโทรศัพท์ไปหาน้องครูแมว  ไม่รับสายเนื่องจากลืมโทรศัพท์ไว้ในรถ  ส่วนเพื่อนสนิทแต่ละคนมีกิจธุระเสียทั้งนั้น  จึงเดินไปบ้านของเพื่อนบ้านในซอยเดียวกัน ทุกบ้านปิดประตูมีแม่กุญแจเฝ้าบ้านทั้งนั้น 

         คุณครูฉลองพ่อน้องออโต้บ้านที่อยู่ถัดไป  รถยนต์เข้าซ่อมได้หลายวันแล้ว  กำลังจะขับรถมอเตอร์ไซค์ไปส่งภรรยาที่ศูนย์ขนส่งในเมือง  เขารับปากว่าจะขับมอเตอร์ไซค์ไปรับฉันที่ศูนย์โตโยต้าแยกต้นหว้านอกเมือง  ฉันจึงแยกตัวลูกชายของเขาคือน้องออโต้ให้มาขึ้นรถยนต์และไปด้วยกัน 

         ก่อนที่จะขึ้นสะพานมหาวิทยาลัยนเรศวร  สองข้างเป็นทุ่งนาและมีบ้านผู้คนเล็กน้อย  ฉันขับรถตามหลังรถบรรทุกสิบแปดล้อพ่วง ตอนแรกคิดจะแซงแต่บังเอิญน้องออโต้กำลังสนใจกับกล้องส่องทางไกล  จึงขับช้า ๆ ตามไประยะห่างประมาณ ๕๐ เมตร  ทันใดเห็นรถบรรทุกหักรถเลี่ยงออกไปด้านขวา  ทำให้เห็นตัวตะกวดนอนดิ้นอยู่บนถนนและถูกล้อรถทับส่วนหัว  อาจจะไม่ใช่รถบรรทุกแต่อาจเป็นคันหน้าที่แล่นผ่านไปแล้ว  ฉันจึงจอดรถข้างทางบอกให้คุณลุงคนหนึ่งไปช่วยเจ้าตะกวดไม่ให้ใครมาทับซ้ำอีก  ฉันรอจนคุณลุงท่านนั้นไปจับตัวเจ้าตะกวดแล้วจึงเดินทางต่อ  และชวนน้องออโต้ท่องบทแผ่เมตตาให้เจ้าตะกวด 

          ระหว่างทางน้องออโต้ถามว่า "จะผ่านร้านไทยการค้าไหม  เพราะพ่อบอกว่าจะซื้อของเล่นให้"  ฉันจึงถือโอกาสอบรมน้องออโต้ว่า "หากซื้อของเล่นโดยไม่จำเป็นจะทำให้เปลืองเงินของคุณพ่อ  น่าจะเปลี่ยนจากของเล่นมาเป็นหนังสือการ์ตูนจะดีกว่า และตั้งคำถามให้น้องออโต้คิดตอบด้วยเหตุผล"  น้องออโต้เป็นเด็กอายุเพียง ๘ ขวบที่ว่าง่ายและสามารถเข้าใจเหตุผลได้รวดเร็ว

          ผ่านศูนย์ฮอนด้าหนองอ้อแวะเข้าไปทักทายพนักงานนิดหน่อยก่อนไปศูนย์โตโยต้า  นำรถส่งพนักงานรับรถแล้วพ่อน้องออโต้ขับมอเตอร์ไซค์ไปรับพอดี  เขาส่งเสื้อแขนยาวและหมวกกันน็อคของภรรยาเขาให้ฉันใส่  น้องออโต้ขึ้นนั่งรถแล้วแต่ฉันยังขึ้นไม่ได้ เพราะไม่ทราบจะขึ้นอย่างไร  ยกขาก็ไม่ข้ามเบาะ ที่จริงต้องเหยียบที่พักเท้าก่อนขาจึงจะข้ามและนั่งได้ 

          ระยะทางจากศูนย์โตโตต้าสามแยกต้นว้าถึงบ้านของฉันประมาณ ๓๐ กม.  แรก ๆ ที่รถเริ่มออกก็รู้สึกกลัวมาก เพราะบรรทุกและรถยนต์แล่นอยู่บนถนนมากมาย และรู้สึกอึดอัดกับการสวมหมวกกันน็อคด้วย  ภายหลังก็มั่นใจในการขับขี่ของเขามากขึ้น  ก็รู้สึกว่าเป็นที่ค่อนข้างสนุกอีกรสชาติหนึ่ง ทำให้นึกถึงเด็กวัยรุ่นที่สนุกกับการเป็นเด็กแว้นเด็กสก้อยส์ และรู้สึกถึงข้อดีของการขับขี่มอเตอร์ไซค์ที่คล่องตัวและรวดเร็วเมื่อติดสัญญาณไฟจารจร  เมื่อถึงไหล่ทางเขาขับขี่อยู่บนไหล่ทางเท่านั้นไม่ขึ้นไปเกะกะบนถนนทางวิ่งรถยนต์เหมือนคันอื่น ๆ  กลับถึงบ้านถอดหมวกกันน็อคผมเปียกโชกทั้งศีรษะ นับเป็นเรื่องไม่ธรรมดาของคนสูงวัยอย่างฉันที่ขับมอเตอร์ไซค์ไม่เป็นและไม่คิดจะขับแต่ได้นั่งซ้อนท้ายระยะยาว ๓๐ กม.

          ขณะที่รถแล่นบังเอิญน้องครูแมวโทรกลับมา แต่ฉันฟังไม่รู้เรื่อง  เมื่อกลับถึงบ้านน้องครูแมวมาหาและรับไปสั่งตัดเสื้อที่ร้านจิปาถะ  กว่าจะต่อรองราคาได้ก็เหงื่อตก  และมีข้อแม้ว่าจะต้องสั่งเสื้อจำนวน ๓๖ ตัวขึ้นไปจึงจะให้เลือกขนาดได้ และต้องขายจำนวนกี่ตัวจึงจะได้เงินพอจัดค่ายแต่ละครั้ง โทรศัพท์หาน้องหนานเกียรติเกี่ยวกับการตกลงราคาจำหน่ายเสื้อและโทรศัพท์ติดต่อขอความช่วยเหลือจากคุณอาร์มฝากบันทึกประชาสัมพันธ์ 

          น้องครูแมวโทรศัพท์ถามเพื่อน ๆว่า "ก๋วยเตี๋ยวร้านไหนอร่อยและราคาถูก" ถูกแนะนำให้ไปทานก๋วยเตี๋ยวที่ร้านมูมมาม และกาแฟเย็นที่ไม่มีรสชาติของร้านกาแฟสดใกล้ ๆ กันคนละ ๑ แก้ว 

          เราคุยกันว่าน่าจะไปหาผลไม้พื้นบ้านทานกัน  จึงไปบนเขาวังดินสอ  ได้หน่อไม้ เงาะและมะพร้าวอ่อนกลับบ้าน ๑ ทะลาย  ไม่มีที่ไปต่อจึงกลับบ้านช่วยกันเขียนบันทึกขายเสื้อ...และต่อยอดด้วยบันทึกนี้ค่ะ 

         กิจกรรมของฉันในวันเสาร์ คุ้มกับเวลาที่กลัวจะสูญเสียไปอย่างไร้ค่า แต่กลับมีคุณค่าที่สามารถมองเห็น  ได้อบรมน้องออโต้ ได้ช่วยเหลือเจ้าตะกวด และคนอื่นไม่ให้มาทับซ้ำ ๆ ได้ทำเพื่อสังคมและการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ที่ถูกกระตุ้นจากหน้าอนุทิน   ขอขอบคุณน้องมะปรางเปรี้ยวและนักเขียนอนุทินทุกท่านเป็นอย่างสูง ที่ได้สนองต่อการเรียนรู้ตลอดมา