มารับเสน่ห์เที่ยวสุดท้ายของข้าฯ ไปที..

ความเดิม...ต่อจากตอนที่แล้วค่ะ>>เสน่ห์ปลายจวัก (ทำไมต้องเป็นจวักด้วย)

           วันอาทิตย์ สิบเอ็ดโมงครึ่ง ฉันนัดแม่ไว้ จะทำข้าวราดหน้าไก่มินิมาราธอน คือเราใช้เวลาเตรียมการนานข้ามสัปดาห์ ไปจ่ายกาดแล้วรอนานข้ามคืน ตามประสานักบริหารจัดการด้านเวลาแบบตามสบายใจฉัน อย่างที่เคยเล่าให้ฟังนะคะ ว่าภารกิจของฉันและพี่น้องได้จัดระบบไว้แล้ว หากมันขยับเคลื่อนแล้วจะวิถึทางแห่งการดำเนินชีวิตอาจรวนเรไปได้ ชีวิตฉัน หมอดูไพ่พรหมญาณยังบอกตรงๆ เลยค่ะ ว่า ฉันทำให้มันมีลำดับขั้นตอนแบบว่า “เว่อร์ๆ” ปลดลงปลงมัน(ซะบ้าง!)   

          แล้วคุณรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงอยากทำข้าวราดหน้าไก่ อาหารจานเดียวจานโปรดเมื่อตอนฉันยังเล็กๆ สี่สิบปีมาแล้ว ที่จริงก็ยังมีอาหารจานเดียวที่แม่ฉันจะลงมือทำให้ทาน ในวันหยุดเสาร์-อาทิตย์ เนื่องด้วยอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา หกคน พ่อ แม่ ลูกสี่ ไม่ว่าจะเป็น ก๋วยเตี๋ยวหลอดเอย สปาเก็ตตี้สารพัดหน้าเอย (มีทบอล หน้าไก่ หน้าหมูขี้เมา) ขนมจีนซาวน้ำเอย ข้าวมันส้มตำเอย  ก๋วยเตี๋ยวหลอดอีกล่ะ เป็นอาหารที่ปรุงกันง่ายที่สุดๆ ธรรมดาที่สุดๆ สำหรับครอบครัวธรรมดาที่สุดๆ ราดหน้าไก่ก็ทำง่ายๆ ทานง่ายๆ ในเวลาที่เราขาดแคลนลูกจ้าง

          แต่รอบนี้เหมือนกลับไปปัดฝุ่นชีวิตความเป็นอยู่แต่หนหลังก็เลยมีบ้างที่จะขลุกขลัก เพราะแม่ร้างฝีมือมานานปล่อยเป็นงานของลูกจ้าง ที่วันนี้ไม่มีเด็กช่วยเตรียมโน่นหยิบนั่น แต่ก็สนุกดีค่ะ ฉันยังได้บึ่งรถออกบ้านไปซื้อกระเทียม (นึกไปเองว่ายังมีเหลือติดก้นครัว) กับต้นหอมมาเพิ่มเติมเลย...

ข้าวราดหน้าไก่ ไม่เห็นยากเลยนี่นา  ทำไปทำมากลายพันธุ์เป็นราดหน้าเห็ด! ไปเสียนี่ แต่ก็ดีนะคะ เพื่อสุขภาพ

           แม่บอกว่าพอดีมีเห็ดหอมถุงใหญ่ที่ซื้อเก็บไว้ เลยเอามาแช่น้ำให้บวมบานแล้วก็เติมในเมนูสูตรที่บ้านเรา(เคย)ทำบ่อยๆ สูตรนี้แม่ได้แต่ใดมา?...ฉันถาม  แม่ว่าสมัยก่อนโน้น คุณป้าหญิงมาเยี่ยมท่านปู่ซึ่งย้ายมาพักฟื้นที่บ้านเรา  ครอบครัวเราเลยใหญ่โต(คนเยอะ)ชั่วคราว อาหารการกินยุคต้น 2500 กว่าๆ นั้น ก็ยังฝืดเคือง เลยต้องทำอะไรง่ายๆ ป้าหญิงเรียนทำอาหารมาจากครัวใหญ่เลยได้ถ่ายทอดเคล็ดวิชาของท่านให้แม่ ก็เหมือนกับการเรียนรู้ผ่าน "พี่สอนน้อง" แล้วฉันก็ควรต้องรับการถ่ายทอดต่อมาบ้าง ได้เท่าไรก็ยังไม่รู้ รอดูกันต่อไปค่ะ

          แม่เตรียมรายการวัตถุดิบเรียบร้อย พร้อมจดเครื่องปรุง วิธีทำให้เสร็จสรรพ เป็นไปตามแผนค่ะ คือ แม่มีอะไรๆ ทำ นี่ลายมือของแม่ค่ะ อ่านยากไปหน่อยนะคะ แต่ฉันก็พอชินค่ะ เพราะแม่จะเอาจดหมายที่เขียนถึงพ่อในสมัยวัยเริ่มทำงาน สมัยรักกันใหม่ๆ ให้พวกเราอ่านอยู่บ่อยๆ  เห็นลายมือแม่เมื่อไร เป็นต้องบอกขออนุญาตใช้เวลาระยะหนึ่ง (ไปตามหาแกะ)

         ข้าวราดหน้าไก่ ที่ได้ลงมือทำในเมนูวันหยุดสำเร็จเสร็จสิ้นเมื่อวันอาทิตย์ และหมดเกลี้ยงในเย็นวันนั้น โดยรับประทานกันสามบ้าน หกถึงเจ็ดคน นับเป็นปริมาณการทำที่ใกล้เคียงกับเมื่อสามสิบสี่สิบปีก่อนโน้น ภาษาการจัดการก็ถือว่า เกินเป้า KPI ที่เป็นตัวตั้ง ในราคาวัตถุดิบ 150-200 บาท (รวมค่าน้ำค่าไฟ ข้าวสุก ซีอ้วขาว น้ำปลา)

อร่อยมั้ย...

         ตอบทันทีที่คำแรกเข้าปากว่าอร่อย (ฮิฮิ) ไม่ต้องปรุงน้ำปลา ซีอิ๊วขาวเพิ่ม ความเหนียวข้นของน้ำที่ราดหน้าไก่มาแบบใสๆ (แต่แหมทำไมมันจัง) แม่ว่าถ้าต้องการให้ข้นเหมือนน้ำก๋วยเตี๋ยวราดหน้าหรือกระเพาะปลา ก็ต้องเปลี่ยนจากแป้งสาลีไปเป็นอย่างอื่น(แป้งมัน แป้งข้าวโพด) ถ้าเป็นอย่างนั้น เดี๋ยวต่อยอดเติมเต้าหู้ทอดลงไป กลายเป็นเต้าหู้ทรงเครื่องของโปรดปรานอีกรายการหนึ่งสินะ แต่ข้าวราดหน้าไก่นี้เราชอบน้ำใสๆ  ตามประสบการณ์อิ่มท้องมาในอดีต

ตอนแม่สั่งการให้ผัดๆ คนๆ แหม...อะไรจะง่ายปานนั้น

         ตำราแม่บอกว่า  ใส่ “โบ๊ะๆ” ลงไปเลย แต่เราหรือเก้ๆ กังๆ ไม่เป็นไรน่า ก็เพิ่งจะรึหัดทำกับข้าว (ยังแอบทำกรเทียมเจียวเป็นสีน้ำตาลอยู่เลย ฮ่าฮ่า น่าขายหน้านัก!)

         สัปดาห์นี้มีนัดไปนอนบ้านแม่ ตกลงว่าเราจะทำ “สปาเก็ตตี้ผัดกระเพรา” กันนะคะ สปาเก็ตตี้ธรรมดาๆ ทำเป็นแล้ว ที่จริงก็ทำบ่อยๆ เวลานึกอยาก แต่ไม่ใช่มืออาชีพจึงมิอาจอวดโชว์ใครได้นอกจากคนในบ้าน พอคิดเรื่องนี้แล้ว จะว่าไป เราก็ทำอะไรๆ เป็นเกี่ยวกับอาหารตั้งหลายอย่างนี่นา แค่ไม่ค่อยจะชอบเท่าไรนักเวลายืนอยู่ตรงหน้าเตานั่นเองกระมัง สัปดาห์หน้าจะเอาเมนูใหม่ที่ยังไม่เคยลงมือทำเองมาเล่าสู่กันฟังนะคะ

          ได้เวลาไปเข้าเวรที่บ้านแม่ (ซึ่งไม่มีอินเทอร์เน็ตและ wireless เข้าไม่ถึง) แล้วค่ะ

          บ๋ายบายค่ะ ^^