พอพักกลางวันก็เดินเข้าไปหาเด็กๆ ในห้องตามปกติ  เด็กคนหนึ่งในกลุ่มก็มารบเร้าให้เล่าให้เรื่องเทพให้ฟังบ้าง  ทำอย่างไรจึงจะได้เข้าไปฟังเรื่องเทพกับครูเหมือนเพื่อน  ครูจำกัดจำนวนหรือไม่  ครูก็เลยตอบว่า ไม่ค่ะ  ครูจะเล่าให้คนที่สนใจฟังเท่านั้นเอง

 

เด็กๆ จึงขอให้ครูเล่าเรื่องเทพฟังตอนพักกลางวัน  พร้อมกับถามว่าเราจะเจอกันที่ไหนดี (ฟังดูแล้วเหมือนกำลังนัดเพื่อนรุ่นเดียวกันไปเล่นตอนพักกลางวัน !) ครูก็เลยบอกว่าเจอกันที่ห้องนี้ก็แล้วกัน 

 

หลังจากนั้นครูก็ไปหาแผนที่โลกขนาดใหญ่มา  พอเด็กๆ ทานอาหารเสร็จครูก็บอกให้นั่งรอ  แล้วครูก็เอาเอาแผนที่มาปูลงไปกับพื้นให้มองหาประเทศกรีซและเอเธนส์ให้เจอแล้วครูถึงจะเริ่มเล่า...

 

เด็กที่สนใจเรื่องเทพก็มองหาใหญ่  พร้อมกับคำใบ้ที่ครูส่งไปให้เรื่อยๆ เด็กอีกกลุ่มที่สนใจอยู่กับแผนที่โลก  มีคำถามมาเป็นระยะ ๆ ว่าตัวเลขต่างๆ คืออะไร (เส้นแบ่งเวลาโลก) เป็นต้น ครูก็ตอบคำถามเป็นระยะ

 

เมื่อทุกคนพร้อมแล้ว เขาก็นอนรอฟังนิทานหลังอาหารกลางวันที่ครูเริ่มเล่า... และแม้ว่าครูคนนี้จะเป็นนักเล่านิทานมือสมัครเล่น  เล่าไม่ค่อยราบรื่นนัก  แต่เด็กๆ ก็นิ่งและฟังกันเงียบอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน   เมื่อเวลาพักใกล้จะหมดลง ครูจึงบอกว่าวันนี้คงต้องพอแค่นี้ก่อน  เด็กคนหนึ่งก็พูดขึ้นมาว่า ขอการบ้าน  พร้อมกับบอกว่า ขอแบบยาก ๆ เลย... พร้อมกับวิ่งไปหยิบสมุดจดการบ้านมา  ครูก็เลยบอกว่าไม่ต้องหรอกค่ะ  ครูมั่นใจว่าหนูจะจำการบ้านนี้ได้ 

 

การบ้านคือให้หนูกลับไปคิดมาว่า เพราะอะไรหนูถึงอยากรู้เรื่องราวของเทพ? แค่นี้ก็พอแล้ว... พร้อมกับถามว่าคราวหน้าอยากฟังเรื่องราวของเทพองค์ไหน  เขาก็ไปหยิบสมุดจดชื่อเทพมาแล้วก็พูดชื่อเทพมากมายที่จดไว้  ซึ่งมีทั้งเทพเจ้ากรีก อินเดีย จีน  ครูจึงบอกไปว่า  งั้นเราจะมารู้จักเทพเจ้าของทั้งโลกเลยดีไหม  เด็กๆ จึงตื่นเต้นกันใหญ่  แล้วครูก็เดินกลับเข้าห้องพักครูไป

 

ตอนเย็นในขณะที่เก็บของเตรียมเรียนวิชาสุดท้าย  เด็กคนหนึ่งก็เข้ามาถามว่า  เย็นนี้เจอกันที่ไหนครับ?... (เอ...เรานัดหรือ? ฉันชักไม่แน่ใจซะแล้ว) จึงได้ถามไปว่าเรานัดกันไว้เหรอคะ  เห็นยิ้มของเขาแล้วก็รู้ว่าเย็นนี้ไม่มีนัด แล้วบอกกับเขาว่าวันจันทร์เจอกันค่ะ

 

หลังเลิกเรียนมีเด็กกลุ่มหนึ่งนั่งรอสอบอ่านหนังสือกับครูก้อยอยู่หน้าห้อง  พอฉันเดินออกไป  เด็กคนหนึ่งก็คะยั้นคะยอให้ฉันเล่าเรื่องเทพให้ฟังอีก  ฉันจึงบอกไปว่า  เพื่อนๆ ไม่อยู่  รอเล่ารอบเดียวดีกว่าไหม  ... เขาก็ไม่ยอม  ฉันจึงเล่าให้ฟังไปอีกนิดหน่อย... แล้วเขาก็มองไปที่บอร์ดเรื่องแรง ซึ่งเป็นหัวเรื่องที่จะต้องเรียนในภาคเรียนนี้ แล้วพูดขึ้นมาว่า เราเปลี่ยนจากเรียนเรื่องแรงมาเรียนเรื่องเทพเลยดีไหมครับครู...  ฉันจึงตอบเขาไปว่า  ไม่ได้หรอกค่ะ  แต่เดี๋ยวครูจะทำให้กลายเป็นเรื่องเดียวกัน...(แต่ตอนนั้นและตอนนี้ก็ยังคิดไม่ออกค่ะ)

 

ก่อนกลับบ้านก็มานั่งทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้  นึกถึงสีหน้า  แววตา คำพูด ของเด็กๆ ๔-๕ คนนั้น แล้วบอกกับตัวเองว่า “นี่แหละใช่  แววตาแบบนี้แหละที่เราต้องการ”

 

โจทย์ของครูคือ จะหล่อเลี้ยงไฟของความกระหายใคร่รู้ในดวงตาคู่น้อยๆ นี้ให้สุกใสต่อไปอย่างไรดี  แล้วจะทำให้เรื่องแรงกับเรื่องเทพกลายเป็นเรื่องเดียวกันได้อย่างไร  แต่เอาเถอะ  ค่อยๆ คิด  ค่อยๆ ทำไป  มันคงไม่ใช่เรื่องยากแล้วล่ะ...