ช่วงบ่ายไม่มีคาบสอน ครูวราภรณ์ไปยืนอ่านหนังสือพิมพ์ที่แท่นอ่านหน้าห้องสมุด โดยมีเด็กผู้ชายชั้น ม.๒ ยืนอ่านอยู่ก่อนแล้ว
เด็กอ่านกันไปอ่านกันมา อีกคนหนึ่งก็ก้มลงไปข้างล่างแล้วก็โผล่ศีรษะขึ้นมาแล้วก็หัวเราะดังลั่นพร้อมกระซิบบอกเพื่อน แล้วต่างก็หัวเราะดังลั่น
ครูวราภรณ์ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามรู้สึกแปลกใจไม่น้อย ทำไมหัวเราะเสียงดังขนาดนั้น ขำอะไรกันนักหนา
ครู : นักเรียนขำอะไรหรือคะ ? บอกครูซีคะจะได้ขำด้วย
นักเรียน : .. อาจารย์ใส่เข็มขัดลูกเสือกลับหัวครับ ฮา ฮา ฮา....
ครู : จริงหรือคะ ก้มมองเข็มขัดลูกเสือ กลับหัวจริง ๆ ด้วย
ฮา ฮา ฮา....หน้าแดง (รีบถอดสวมใหม่แทบไม่ทัน)
.............................................
ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เน็ต
ขออนุญาตขำด้วยคนค่ะพี่วราภรณ์ ขำวันละนิด จิตแจ่มใส ขอบคุณค่ะ
หัวเราะ ๕ นาทีเท่ากับพักผ่อนนานถึง ๔๕ นาทีนะคะ
มาร่วมขำๆยามค่ำด้วยค่ะ...
เด็กๆขำก็พลอยทำให้ผู้ใหญ่ได้ขำด้วยนะคะ
555
อยู่กับเด็กก็มีความสุขดีค่ะ
สวัสดีค่ะ
ในเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ยังมีอีกมากค่ะ ไม่ทราบทำไปได้อย่างไร
แต่ก็เป็นธรรมชาติของตัวเองค่ะ
วันนี้มีพิธีไหว้ครูหลายโรงเรียน..พี่ใหญ่นำดอกเข็มมาคารวะ ครูวราภรณ์ ด้วยบันทึกนี้ค่ะ..
http://gotoknow.org/blog/nongnarts/367199
เสือ ฝึกยิม ..หกสูง..มาน่ะ
ก่อนออกจากบ้าน
ก็สำรวจลูกชายประจำ...ค่ะ
เป็นเด็กก็ดีนะคะมีคุณแม่คอยดูแล
ต้นแบบ...ครับ ...ต้นแบบ
อิอิ...
นานๆ จะเห็นคุณครูใจบุญ เล่าเรื่องขำๆ
เด็กๆ น่ารัก และกล้าดีค่ะ กล้าบอกคุณครู... เยี่ยมค่ะ
คุณครูสบายดีไหมคะ..
ฝันดีนะคะ....
นอกจากคนใกล้ชิดจริง ๆ จึงจะรู้จักตัวตนที่แท้จริง
ลึก ๆ เป็นคนขี้เล่นแต่ไม่เล่นขึ้ เอ๊ย ! ไม่สุภาพขออภัยค่ะ
พบรอยยิ้มที่นี่อีกครั้งค่ะ
เป็นธรรมดาของแม่เสือนะคะ
เห็นภาพน่ารักของเด็กๆที่กำลังขำค่ะ
ครูทำให้เด็กขำได้นั้นพี่ถือว่าน่ารักค่ะ
เพราะที่เด็กขำเขาคงมีภาพนั้นในใจแล้ว
ขอบคุณค่ะ
ครูก็บอกไปสิค่ะว่าแฟชั่นใหม่ อิอิ