ครั้งที่ 1 15/6/53
แม่ สตรีผู้มีแต่ให้
กลอนวันแม่
*** ขอกล่าวเป็น...บทกลอน...สอนใจท่าน
เก้าเดือนนั้น...แม่ถนอม...พร้อมรักษา
รอวันครบ...กำหนดคลอด...ตลอดมา
สู้ฟันฝ่า...เพื่อลูกรัก...จักได้ชม
ท้องเริ่มปวด...รวดร้าว...ราวใจขาด
เจ็บขนาด...เพียงไหน...ใจไม่หวั่น
เหงื่อไหลโชก...ท่วมกาย...แทบวายพลัน
เพื่อลูกนั้น...ได้กำเนิด...เกิดออกมา
เสียงอุแว้...แม่ได้ยิน...สิ้นความปวด
ความเจ็บพรวด...พลันหาย...คลายหมดสิ้น
หญิงหรือชาย...รักสุดใจ...ให้ยลยิน
ดวงชีวิน...ของแม่...แต่นี้ไป
ยามลูกหิว...ร้องไห้แง...มาแม่ป้อน
ดื่มนมก่อน...จากอกแม่...ดีแท้หนา
ยามมีไข้...เฝ้าถนอม...พร้อมหายา
แม่อุ้มพา...หาหมอ...ไม่รอรี
จนเติบใหญ่...แม่ก็ให้...การศึกษา
เพื่อได้มา...อนาคต...อันสดใส
ยอมอดอยาก..ให้ลูกนี้...มีสุขใจ
เป็นผู้ใหญ่...ในวันหน้า...นะคนดี
จบออกมา...มีงานทำ...ไม่ลำบาก
ความทุกข์ยาก...คลายหมดสิ้น...ให้บินหนี
มีความสุข...พร้อมครอบครัว...ชั่วชีวี
พบสิ่งดี...แม่ตั้งใจ..ให้เป็นทุน
ลูกขอกราบ...แนบลง....ตรงเท้าแม่
ที่ดูแล...ลูกเติบใหญ่...ให้คำสอน
พระคุณแม่...มีมากล้น...จนเกินกลอน
กราบวิงวอน...คุณพระป้อง...คุ้ม..ครอง..เทอญ.
......................................
