การประชุมลปรร ครั้งที่1 ที่จัดขึ้นที่รพ.สมเด็จฯ ณศรีราชา เมื่อวันที่ 9 มิถุนายน 2553 ที่ผ่านมา ได้บรรลุวัตถุประสงค์ที่ได้ตั้งไว้เป็นอย่างดี ตาม theme ที่ว่า "เรื่องเล่าที่เราภูมิใจ" ความสำเร็จที่เกิดขึ้นเห็นได้จากทั้งผู้ที่มาเล่าเรื่องและผู้ฟัง
ผู้เล่าเรื่องแสดงความรู้สึกที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขที่ได้มาเล่าความสำเร็จของตนเอง
ผู้ฟังก็ส่งแววตาแสดงความชื่นชม และส่งสัญญาณออกมาเหมือนกับว่า
กลับไปฉันจะมุ่งมันสร้างผลงานที่น่าภาคภูมิใจขึ้นมาบ้าง
คณะกรรมการเครือข่ายฯก็พลอยหน้าบานไปด้วย
วันนี้หลังจากกลับมาจากการประชุม ได้ลองสอบถามผู้เข้ารวมประชุม(ของรพ.พระปกเกล้า) ได้ความว่า ผู้เข้าร่วมประชุมได้รับแรงจูงใจเป็นอย่างสูง และเริ่มกลับมามองหาปัญหาในการทำงานของตนเอง
บางคนบอกว่าพวกเขาชินชากับปัญหาอยู่ทุกวันจนมองไม่ออกว่าอะไรคือปัญหา
ผมได้ให้คำแนะนำบางประการไปว่า ในบริบทของการดำเนินงานในฐานะโรงพยาบาลตติยภูมิ ที่ต้องให้บริการรับผู้ป่วยที่ส่งต่อจากเครือข่าย ควรจะต้องมองปัญหาให้กว้างออกไป ไม่ใช่มองแต่ในแง่มุมของการบริการภายในหน่วยงานเท่านั้น ควรมองในแง่ของการพัฒนาทั้งระบบซึ่งต้องรวมถึงเครือข่ายด้วย
ถึงตรงนี้อยากจะรู้จังว่าผู้เข้าร่วมประชุมจากที่อื่นๆ กลับไป ท่านมีข้อคิดเห็นอย่างไรจากการประชุมในครั้งนี้ และ ท่านคิดจะทำอะไรบ้าง
ช่วยกันแสดงความคิดเห็นผ่านบล็อคนี้ได้นะครับ
หรือถ้ามีรูปในงานประชุมช่วยกรุณาโพสขึ้นมาด้วย
การที่ได้มาร่วมงานในครั้งนี้ เหมือนกับเราได้เติมพลังงานให้ตัวเอง มองเห็นแล้วว่าทุกคนก็มีปัญหาเหมือนกัน แต่ว่าก็พร้อมที่จะสู้แล้วก็ฝ่าฟันไปให้ได้ ทำให้เรามีกำลังใจในการทำงานขึ้น ขอบคุณผู้ร่วมงานทุกๆ คนที่มาร่วม ลปรร. เพราะว่าทำให้เราหัวใจพองโตเลยค่ะ...
การจะประสบความสำเร็จในเรื่องวิจัยจากงานประจำ คงหยุดอยู่เพียง การแลกเปลี่ยนเรียนรู้ คุยกัน ชื่นชมกัน ปรับทุกข์กัน ให้กำลังใจกัน ไม่ได้ครับ ต้องมีกระบวนการตกผลึก เพื่อเริ่มต้นให้เกิดกระบวนการคิด สังเคราะห์ และสร้างงานให้เห็นเป็นรูปธรรม มีเนื้องาน และมีผลงานวิจัยออกมาให้ชัดเจน จับต้องได้ นำเสนอได้ เผยแพร่ได้ ตีพิมพ์ได้ และนำไปใช้ได้ แกนกลาง node ต้องเข้มแข็ง เป็นที่พึ่งให้ลูกข่ายได้ โดยเฉพาะในเรื่อง research methodology ที่มีความเป็นสากล โดยพึ่งพิงกันเอง ใช้ resource ของตัวเองให้คุ้มค่าโดยไม่ต้องพึ่งส่วนกลาง หรือพึ่งให้น้อยที่สุดครับ