ข้อความนี้เป็นข้อความที่เพื่อนๆส่ง mail มาให้คะ พอได้อ่านแล้วไม่อยากเก็บไว้คนเดียวก็เลยหยิบยกมาให้ทุกคนได้อ่านด้วย อ่านแล้วอย่าลืมมองดูตัวเองด้วยนะคะว่ามีเวลาให้กับคนที่รอคุณอยู่ข้างหลังบ้างหรือยัง?........

มีชายหนุ่มไฟแรงที่มุมานะทำงานอย่างมุ่งมั่น
เขามีความฝันจะสร้างครอบครัวที่สมบูรณ์กับแฟนสาว
เธอจะมารอ..ที่หน้าประตูบ้าน..ของเขาหลังจากที่เขาเลิกงาน
เขาพบเธอ..ก็ยิ้มแย้ม ..ยินดีต้อนรับ..สนทนากัน..แล้วเธอก็กลับไป
วันนี้เขากลับถึงบ้านช้ากว่าปกติมาก
แต่แปลกที่ยังเห็นเธอยืนรอที่หน้าบ้านเขา..เช่นทุกวัน
“โทษทีนะที่รัก วันนี้มีงานด่วนเลยกลับมาช้าไปหน่อย”
เธอยังยิ้มให้เขา “คุณทำงานจนมีรถมีบ้านอย่างที่ตั้งใจแล้ว
ทำไมยังทำงานหนักอีกล่ะ?”
“ผมอยากมีบ้านที่มีบริเวณมากกว่านี้มีรถที่ดูโอ่อ่ามากกว่านี้
..เพื่อคุณนะจ๊ะ”
เวลาผ่านไป 1 ปี
หญิงสาวมาหาเขาบ้าง ไม่มาบ้างแต่เขาไม่มีเวลามาใส่ใจกับเรื่องอย่างนี้
วันหนึ่งเธอเอ่ยถามเขา “คุณมีเงินมากพอจะซื้อบ้านหลังใหญ่รึยัง?”
“ขอเวลาอีกสักหน่อย ผมอยากซื้อแหวนวงใหม่มาเปลี่ยนให้คุณด้วย”
เขาจุมพิตมือที่สวมแหวนทองวงเล็กเบาๆ
“ฉันบอกหรือว่าฉันอยากได้แหวนวงใหม่?”
“ผมอยากให้สิ่งที่ดีที่สุดเสมอ...ที่รัก”
3 เดือนแล้ว..ที่เขาไม่เห็นเธอที่หน้าประตูบ้าน
วันนี้เขามีบ้านหลังใหญ่
เขาจึงตัดสินใจลางาน 1 วันเพื่อไปหาเธอ
เขาขับรถคันหรู ผ่านเส้นทางที่ขรุขระอย่างยากลำบาก
‘เธอต้องใช้ทางเส้นนี้มาหาเราทุกวันเหรอเนี่ย?’เขารำพึง
เมื่อมาถึงแม่ของเธอออกมาต้อนรับและมอบกล่องไม้ใบหนึ่งให้เขา
และบอกเส้นทางที่เป็นสถานที่ที่เธออยู่ ที่ซึ่งเขาจะพบเธอได้
เนินเขาเล็ก ๆ รายล้อมไปด้วยดอกไม้มีแท่นหินสลักชื่อหญิงสาว ตั้งอยู่กลางเนินน้ำตาของลูกผู้ชายไหลรินออกมามือสั่นเทาของเขาเปิดกล่องไม้อย่างช้าๆ
ข้างในกล่องอัดแน่นไปด้วยกระดาษแผ่นเล็กๆ
เขาเริ่มอ่านข้อความ..ทีละใบ...ทีละใบ....
“วันนี้ ..คุณกลับมาช้า ..ฉันรอ 2 ชั่วโมง..ไม่เป็นไร ..ฉันรักคุณ”
“วันนี้ฝนตก ..ฉันยังรอ ..แต่ไม่เจอคุณ..ไม่เป็นไร ..แต่ฉันยังรักคุณ”
“ฉันเริ่มป่วย..จนไปหาคุณไม่ได้ ..คุณคงไม่ทันได้สังเกต..ไม่เป็นไร..
แต่ฉันยังรักคุณ”
“วันนี้ ..คุณบอกจะเปลี่ยนแหวนวงใหม่..
คุณคงลืมว่า..ฉันตอบตกลง..จะแต่งงานกับคุณ..เพราะแหวนวงนี้
แต่ไม่เป็นไร..ฉันยังรักคุณ”
ชายหนุ่มได้เรียนรู้แล้วว่า.......บางทีสิ่งที่เขาไขว่คว้ามาตลอดชีวิต
อาจเทียบไม่ได้กับสิ่งเล็กน้อยที่เขาเคยได้รับจนเป็นเรื่องปกติของทุกวัน
รถคันหรูแล่นไกลออกไปเหลือไว้เพียงกล่องแหวนเพชร
ราคาแพง หน้าหลุมศพ
ที่ดูไม่เหลือค่าอะไร ..สำหรับเขา..อีกต่อไป
“ผมมีบ้านหลังใหญ่..แต่คงกว้างไปสำหรับการที่จะต้องอยู่คนเดียว
ผมมีรถราคาแพง  แต่ไม่รู้จะขับไปรับใคร
ให้มานั่งเคียงคู่ ..เพื่อไปที่ไหนๆด้วยกัน
ผมมีเวลาอยู่กับงานครึ่งชีวิตแต่ไม่เคยมีเวลาที่จะได้อยู่กับคนที่..ผมรัก
ตอนนี้ผมมีเงินมากมายแต่ไม่อาจซื้อเวลาเพียง 1 นาที ที่จะบอกว่า ‘รักเธอ’..
ผมมีทุกอย่างเพียบพร้อมตามที่ผมฝันแต่ขาดส่วนที่สำคัญที่สุด
..ที่อยากให้ย้อนกลับมา..จะได้ไหม?”
ลองก้าวออกจากโต๊ะทำงานก่อนตะวันจะตกดินสักวันสองวันต่อสัปดาห์
หันกลับไปเอาใจใส่คนที่รักเราบ้าง  อาจจะไม่ใช่แค่แฟนหรือคนรัก
บางที  พ่อ แม่ ปู่ ย่า ตา ยาย ก็เฝ้ารอ 1 นาทีจากเราเหมือนกัน
ณ วันนี้...อย่างน้อยเราก็ยังมีเวลาเหลือมากกว่า 1 นาที ที่บางคนโหยหา...
อย่าปล่อยให้อะไรๆมันสายเกินไป...
ชีวิตคน...ถึงมันจะไม่สั้นนัก...แต่มันก็ใช่ว่าจะยาวนานตลอดไป
เงินทองที่มากมายจากการทำงานหักโหม...
บางทีอาจได้คืนกลับมาเพียงแค่โลงราคาแพงจากน้ำพักน้ำแรง
ในครึ่งชีวิตที่ผ่านมา