ชีวิตเป็นของเรา

    ในช่วงชีวิตของการเกิดมาในโลกใบนี้ ในช่วงระยะเวลา 40 กว่าปี ฉันได้ผ่านเรื่องราวอะไรต่างๆมากมาย มีทั้งเรื่อง ดี เรื่อง ร้าย เรื่อง ดีใจ เรื่อง เศร้าใจ สิ่งต่างๆที่เข้ามากระทบในชีวิตฉัน ฉันถือว่า ฉันต้องขอบคุณสิ่งต่างๆที่ฉันพบเจอมา

    ในช่วงชีวิตของฉัน ฉันสูญเสียน่องสาวที่น่ารัก ตอนฉันเรียนอยู่ ป.6 น้องสาวของฉันอายุเพียง5 ขวบ ต้องจากไปด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ ซึ่งฉันก็อยู่ในรถคันนั้นด้วย ฉันจำอะไรไม่ค่อยได้ แต่ที่จำได้ คือ แม่ของฉันพาน้องไปโรงพยาบาลค่ายวชิราวุธ ส่วนตัวฉันและพี่ชาย(พี่นาจ)ลูกของป้า มีคนพาไปโรงพยาบาลนครคริสต์เตียน ฉันไม่รู้ว่าฉันบาดเจ็บตรงไหน แต่คุณพยาบาลก็บอกว่า มีเลือดไหลบริเวณใต้รักแร้ขวา  ฉันจึงรู้สึกเจ็บแปลบ และถูกเย็บไปไม่รู้กี่เข็ม แล้วก้อมีคนพาฉันและพี่นาจกลับไปโรงพยาบาลค่ายวชิราวุธ สิ่งที่ฉันจำได้คือ แม่ร้องไห้มากๆส่งเสียงร้องดัง เพราะน้องจี่ น้องสาวคนเดียวของฉันจากไปด้วยวัยเพียง 5 ขวบ โดยที่น้องจี่ไม่มีบาดแผลใดๆ คุณหมอบอกว่า น้องเลือดคลั่งในสมอง น้องจี่จากไปเมื่อวันที่ 17 ตุลาคม2520

    แต่เมื่อฉันจบม.6 วันที่ 17 ตุลาคม 2527อีกเหมือนกันฉันก็ต้องเสียพ่อที่รักและเคารพไปด้วยอุบัติเหตุ มีคนขับรถยนต์มาชนพ่อของฉัน พ่อจากฉันไปโดยที่ฉันยังไม่ได้ทดแทนบุญคุณของท่านเลย

    วันที่7 เมษายน 2545 ฉันก็สูญเสียพี่ชายอันเป็นที่รัก คือ พี่โจ้ ด้วยโรคหัวใจล้มเหลว โดยที่พี่ชายของฉันจากไปด้วยวัยเพียง 38 ปี

    วันที่ 1 กันยายน 2549 ฉันก็สูญเสียสามีอันเป็นที่รัก(พี่เปี๊ยก)ไปอีกคน ด้วยโรคลมปัจจุบัน โดยไม่คำว่า ไม่มีรางร้ายใดๆเกิดขึ้นและที่ฉันเสียใจที่สุด วันที่ 1 กันยายน เป็นวันเกิดของฉัน ที่พี่เขาบอกว่า ตอนเย็นจะพาลูกๆไปกินเลี้ยงกัน แต่พี่เขาก็จากฉันไปตอนเที่ยง ชีวิตฉันมีแต่คำว่าสูญเสีย แต่สิ่งที่ฉันไม่เคยสูญเสียไป คือ ชีวิตความเป็นคนของฉันไง

    พอวันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2553 ฉันก็สูญเสียพ่อของสามีหรือคุณปู่ของเด็กๆ ไปอีก 1 คน แต่ทำไมฉันยังดำเนินชีวิตอยู่ได้ สิ่งที่ฉันเอามาเป็นตัวอย่าง หรือบทเรียนของชีวิต คือ

    พุทธสาวิกาในทางพระพุทธศาสนา คือ นางปฐาจาราเถรี ที่สูญเสียสามี ลูก 2 คน พ่อ แม่และพี่ชาย ซึ่งฉันได้เอาเรื่องนี้มาสอนเด็กนักเรียนเป็นประจำ และอีกคนที่ฉันได้อ่านจากหนังสือ "เข็มทิศชีวิต" คือ คุณอ้อย ฐิตินาถ ณ พัทลุง ซึ่งเป็นผู้หญิงเก่งในสายของฉัน หลังจากสูญเสียสามี มีหนี้สิ้น 100 กว่าล้าน เธอทำได้ ส่วนฉันหลังจากสูญเสียสามี ฉันเป็นหนี้เกือบล้าน แต่ในช่วงระยะเวลา 2 ปี ฉันก็ได้ปลดภาระหนี้ต่างๆได้หมด ต้องขอบคุณคนที่คอยให้กำลังใจฉัน ไม่ว่าจะเป็นคุณแม่ของฉัน คุณย่า(แม่ของสามี) น้องป้อมลูกชายคนโตและน้องป๊อบลูกสาวคนเล็กของฉัน ฉันยังมีเพื่อนดีๆ ไม่ว่าจะเป็นพี่กบ น้องกุ้ง น้องเบริ์ด น้องจี๊ดและน้องเบิ้ม ที่มีส่วนคอยให้กำลังใจฉัน และที่ลืมไม่ได้ ยัยนู๋แอนลูกศิษย์ที่ฉันรักเหมือนลูก คอยให้กำลังใจฉัน ขอบคุณทุกคนที่ไม่ได้เอ่ยนาม ที่ผ่านเข้ามาในชีวิตฉัน ที่ทำให้ฉันเป็นฉันในวันนี้ และฉันก็จะเป็นครูที่ดีของนักเรียน เป็นแม่ที่ดีของลูก เป็นลูกที่ดีของแม่และเป็นเพื่อนที่ดีของเพื่อน ขอบคุณพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวที่ทำให้ฉันได้ยืนอยู่ในพื้นแผ่นดินไทยอย่างภาคภูมิใจ ฉันจึงอยากให้คนอื่นต่อสู้และเข็มแข็งกับชีวิต ว่าในโลกนี้ยังมีสิ่งสวยงามอีกมากมาย "มันอยู่ที่ใจเราน่ะ จะสุขหรือทุกข์"