วันนี้ (8มิ.ย.) ผมไปพบแพทย์ตามนัดที่สถาบันราชประชาสมาสัย เพื่อให้คุณหมอตรวจดูตาข้างช้ายที่ผมไปผ่าต้อกระจก เมื่อวันที่ 31 พ.ค. ที่ผ่านมา ในใบนัดบอกว่าให้พบแพทย์ เวลา 09.30 น. ผมไปถึงสถาบันเวลา ประมาณ 08.30 น. ที่ไปสายเพราะคิดว่าไม่ต้องจับบัตรคิว ที่ใหนได้ ผมต้องจับบัตรคิวด้วย ได้หมายเลข 42
ขณะที่นั่งรอพบแพทย์ ผมก็เฝ้าดูบรรยากาศของการทำงานของสถาบันแห่งนี้ ทุกแผนกมีการประชุมเตรียมการ พอได้เวลาทุกคนแยกย้ายกันเข้าประจำหน้าที่ ระบบที่นี่ยอดเยี่ยมมาก ผมทำงานมา 9 จังหวัด ก็เพิ่งเห็นการจัดระบบที่สุดยอดก็ที่สถาบันแห่งนี้ละ
คนมาใช้บริการมากพอสมควร ภาพที่เห็นก็คงจะคล้ายโรงพยาบาลทั่วไปเพียงแต่มีความแตกต่างที่รอยยิ้มของเจ้าหน้าที่ทุกคน แต่สิ่งที่ผมมองลึกเข้าไป ผมเห็นความงดงามของความเป็นคนไทยอย่างเต็มเปี่ยม สังคมไทยยังมีความหวัง สิ่งที่เราปลูกฝังกันมาโดยตลอด คือความกตัญญูรู้คุณคน ผมเห็นที่สถาบันแห่งนี้ครับ คนแก่หลายคนถูกลูกหลานประคองเดิน บ้างช่วยกันเข็นรถเข็น หรือไม่ก็ช่วยป้อนข้าวในขณะที่รอหมอ ภาพต่าง ๆ เหล่านี้ เป็นภาพที่เกิดขึ้นอย่างน่าอนุโมทนาในสังคมไทย
ใจผมไม่อยากให้ภาพที่ทรงคุณค่าอย่างนี้เกิดขึ้นเฉพาะในโรงพยาบาลเท่านั้น แต่อยากให้เกิดขึ้นในทุกหย่อมหญ้าของผืนแผ่นดินไทย และมีความรู้สึกว่าโชคดีที่ได้เกิดมาเป็นคนไทย คนไทยที่จะดีชั่วอย่างไรก็ไม่เคยลืมพระคุณคน ขอบพระคุณครับ
