ศิลปะใจ

ในวัยเด็ก ภาพวาดประจำของผู้เขียนก็คือ ภูเขาและทะเล บางครั้งก็มีดวงตะวันสีแดงๆ โผล่พ้นกลีบเมฆด้วย จากนั้นก็จะเป็นท้องนาข้างทะเล(ไม่รู้นาข้าวไปอยู่ข้างทะเลได้ยังไง) ก็ตามประสาเด็ก ประถม เหตุเพราะผู้เขียนไม่ค่อยมีหัวทางด้านศิลปะวาดเขียน จึงมักจะได้ภาพซ้ำๆ เดิมๆ เป็นประจำ ทะเล ภูเขา และท้องนา

วันหนึ่งผู้เขียนเดินทางผ่านพบภาพที่เหมือนจิตรกรรมสมัยเด็ก เลยบันทึกมาด้วยกล้องประจำตัว มาวันนี้เปิดชมอีกครั้ง  เลยจะขอบันทึกความทรงจำเอาไว้

แม้ภาพนี้ จะไม่มีพระอาทิตย์แดงปลั่งบนท้องฟ้า ก็ขอให้รู้ว่า ความสว่างที่จับก้อนเมฆนั้นแหละแสงพระอาทิตย์ ยอดหญ้า ที่โผล่ตัดกับท้องน้ำกว้างนี้ ผู้เขียนขอจินตนาการให้เป็นต้นข้าวในท้องนาผืนนั้นก็แล้วกัน

สุดแต่ใจใครจะเลือกจำ เมื่อส่วนประกอบของภาพได้ส่วน ศิลปะจึงเกิดขึ้น นำความบันเทิงตา เจริญใจได้ทุกเมื่อ

ผิดกันแต่เพียงว่า

วันนี้ ภาพนี้เป็นภาพภ่ายจากของจริงตามธรรมชาติ ไม่มีจินตนาการใดๆ มาเกี่ยวข้อง

แต่ภาพในใจของผู้เขียนนั้น ใจมันรังสรรค์เอง

แต่ก็ตรงกัน ราวกับว่า เป็นภาพเดียวกันกับที่เก็บรักษาไว้ในใจ

ภาพเก่าในใจ จะเป็นภาพอะไรก็ตาม แต่ขอให้งดงามลงตัว ด้วยศิลปะใจ ก็สมควรจดจำเอาไว้ เก็บไว้เถอะค่ะ เก็บไว้ในอัลบั้มใจ ที่มีคุณค่าอย่างยิ่ง