คืนที่ดาวแต้มฟ้าดารดาษ

ความหลังที่พังงา

 

                  คืนที่ดาวแต้มฟ้าดารดาษ

คราวที่หาดมืดดำยามดึกดื่น

ร่ำเสียงหริ่งเรไรในค่ำคืน

เราต่างยืนชมภาพซึมซาบใจ

 

                  เดินอยู่กลางความเงียบเลียบถนน

ความสุขล้นมีมิตรอยู่ชิดใกล้

เรื่องที่เล่าเท้าที่ย่างทางที่ไกล

ผ่านแมกไม้ครึ้มตาป่าชายเลน

 

                 มีความมืดเลือนรางอยู่ข้างหน้า

แต่ศรัทธาเรืองรองส่องให้เห็น

ชีพข้ามพ้นพันธะทุกประเด็น

ผองเพื่อนเป็นที่หนึ่งซึ่งศรัทธา

 

                “พังงาเบย์” แหล่งหลักได้พักผ่อน

เพื่อหลับนอนสงวนแรงแสวงหา

เก็บความหวานฝันใฝ่ในนิทรา

รอเวลาสุขสันต์วันใหม่เยือน

 

                เสียงนกร้องปลุกเร้าแต่เช้าตรู่

เพื่อรับรู้แสงทองก่อนผองเพื่อน

ก่อนน้ำค้างใบหญ้าจักลาเลือน

ก่อนดาวเคลื่อนลับฟ้าลาแผ่นดิน

 

                ท้องทะเลสวยงามยามเรือล่อง

สุรีย์ส่องก่องเก็จน้ำเพชรดิ้น

“เขาพิงกัน” ฝันหาน้ำตาริน

ครวญถวิลไร้ที่ซึ่งจะพึ่งพิง

 

                แทนความเหงา “เขาตะปู” ดูโดดเดี่ยว

น้ำเซาะเกลียวนานเข้าเขาคงกลิ้ง

“เกาะปันหยี” บ้านเรือนไม่เหมือนจริง

แต่เหมือนสิ่งเขาคัดจัดแสดง

 

                เดินเลียบเลาะริมรั้วทั่วหมู่บ้าน

แวะทุกร้านพาลเศร้ากระเป๋าแห้ง

เดินทางกลับลับลาฝ่าแดดแรง

ชมเกาะแก่งงดงามมาตามทาง

 

                ขอจดจำก่อนจากลาภาคใต้

เรียงถ้อยนี้ฝากไว้ยามไกลห่าง

ขอให้มิตรจิตใจไม่จืดจาง

รอวันว่างคราวใหม่ได้ย้อนคืน

บันทึกความทรงจำคราวเยือนหมู่บ้านเกาะปันหยี 31 เมษายน 2546