จากที่เริ่มรัก
เกิดความสนใจ
เริ่มมีจุดหมาย
ทุกวันในการทำงานก้อเริ่มสนุก
แต่ก้อมีความทุข์มากมาย
เริ่มเหนื่อย
เริ่มท้อ
ความสามารถก้อมากตามวันเวลา
ได้พบปะผู้คนมากมาย
อย่างน้อยผู้ป่วย 30 เตียง บวกญาติ 1 คนถึง 1 หมู่บ้าน
เริ่มมีปัญหากับการจดจำผู้คน
บางวันไปตลาดมีคนทักทาย ยื่นงง สงสัย
บางครั้งเค้าบอกว่าเป็นผู้ป่วย บางครั้งเป็นญาติผู้ป่วย บางทีเป็นพี่ที่สถานีอนามัย
เพราะหลังทำงานได้ 2-3 ปี ชักแก่กล้า
เข้าทีมวิชาการ เริ่มมีงานวิทยากร
พอชักครบ 6 ปี อาจหาญไปเรียนต่อปริญญาโท
เพราะเป็นคนสาธารณสุข จึงคิดว่า
การพยาบาลน่าจะมีการวางแผนเรื่องการส่งผู้ป่วยคืนบ้านและชุมชน
จึงเลือกเรียน พยาบาลสาธารณสุข ที่คณะสาธารณสุขศาสตร์ ม.มหิดล
ผลลัพธ์คุ้มค่า เข้าใจเรื่องการดูแลบุคคล ครอบครัว ชุมชน มากขึ้น
สนใจงานเตรียมความพร้อมผู้ป่วยแบบครบวงจรมากขึ้น
ครวนี้ทำงานแบบนักวิชาการควบคู่กับผู้ปฏิบัติมากขึ้น เต็มแรง
และจะสู้ต่อไป
กำลังมีแผนอยากทำการดูแลผู้ป่วยแบบโฮมสเตย์
ใครมีข้อแนะนำดีดีบอกกันมาบ้างนะคะ
ชาวพยาบาลสาธารณสุข
สวัสดีค่ะคุณ psunarak
แวะมาทักทายตอนดึกค่ะ อยากบอกว่าทุกสิ่งทุกอย่าง อยู่ที่ใจค่ะ ถ้ามีความเป็นพยาบาลอยู่ในสายเลือด มองปัญหาให้เป็นเรื่องเล็กน้อย ทางสว่างรออยู่ข้างหน้า พยาบาลทำได้ทุกอย่างถ้าอยากทำ ขอเป็นกำลังใจให้ค่ะ