หลังจากที่เมื่อคืนอัพบล็อคซะจนดึก แต่ก็ไม่ถึงกับดึกมากนะคะ แต่ด้วยความที่ว่า วันนี้มีเวร 07.10 – 09.10  น. ดิฉันต้องไปถึงโรงเรียนราวๆ 6โมงครึ่ง อย่างนี้ก็ต้องตื่น ตี5 ถึงจะทัน เพราะกว่าจะทำธุระส่วนตัว กว่าจะแต่งตัวอีก อัพบล็อคได้แค่ไหนแค่นั้น ขอไปนอนก่อนดีกว่า

วันนี้ก็ตื่นตามที่ได้ตั้งนาฬิกาปลุกไว้ แล้วมาอาบน้ำแต่งตัว หาอะไรทานรองท้องนิดนึง เพราะชินกับการทานข้าวเช้าค่ะ ไม่เคยไม่ได้ทานข้าวเช้า ฮ่าๆ แล้วก็แว้บไปทักทายพี่ๆที่บอร์ดน้องปา ออกบ้าน 06.08 ไปถึง 06:23 เพราะเสียเวลากับการจอดรถค่ะ แล้วก็เอาของไปเก็บ มาลั้นลาที่ปั๊มเชลล์ เดินสุดอากาศดีๆตอนเช้าๆแบบนี้ รู้สึกดีจังเลยค่ะ

เนื่องจากว่ามาเช้ามาก ใครยังไม่มาเลย ดิฉันก็ไฟล์ทซะขนาดนี้ ฮ่าๆ ยืนจนขาแข็ง ไม่อยากนั่งไง กลัวแจ็คพอต ไม่อยากได้ค่ะ ก็เริ่มเห็นอาจารย์มากลับรถที่ปั๊มนี้ทีละคนสองคน สักพักก็มีตำรวจจารจรมาอำนวยความสะดวก เห็นลุงดาบออกไปตรงแยก นึกในใจ โห...ลุงคนนี้ช่างดีซะจริงๆ แต่ความจริงแล้วไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ ตำรวจพูดอะไรไม่รู้ คนขับยื่นใบให้ดู แล้วลุงดาบก็ยึดกุญแจรถ ชี้ให้เข้ามาที่ปั๊ม ก็แอบดูเค้าคุยกัน ลุงดาบก็ปล่อยไป แต่...ผู้หญิงคนที่ซ้อนท้าย เปิดกระเป๋า(ใส่เศษ)สตางค์ พร้อมกับหยิบแบงค์ 100 ยัดใส่กระเป๋าเป้หน้ารถตำรวจ แม่เจ้า น้ำตาแทบเล็ด คนหาเช้ากินค่ำอย่างนั้น ยังจะเอากับเค้าอยู่หรือ หมวกกันน็อคก็ใส่ทั้งสองคน

จริงๆแล้วดิฉันอยากเข้าไปช่วยสองคนนั้นมาก อยากไปขอกับตำรวจ บอกเค้าว่า เคสนี้หนูขอได้ไหม หนูเป็นหลานท่านรองภาค๕ นะ(ถึงแม้จะไม่ใช่หลานจริงๆ แต่ที่บ้านก็สนิทกัน) หนูเป็นน้องสารวัตรนะ ขอเถอะ หรือไม่ก็ถ้าจะเอาหนึ่งร้อย ขอใบเสร็จด้วยได้ไหม เสียค่าปรับที่โรงพักได้ไหม แต่ดิฉันก็ไม่สามารถจะพูดได้ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงไม่กล้าพูด ได้แต่จำลุงดาบคนนี้ไว้ แล้วค่อยไป complain ทีหลังค่ะ

พอใกล้ 8 โมงก็กลับไปโรงเรียนอีกครั้ง ทำกิจกรรมเสร็จ กลับมาที่ปั๊มอีกรอบค่ะ แดดแรงได้ใจจริงๆเลยค่ะ แล้วก็กลับมาที่ห้องเรียน เตรียมการสอน ตื่นเต้นดีค่ะ ฮ่าๆ วันนี้สอนวิชา ธุรกิจทั่วไป แซวเด็กๆก่อน เลยเจอเด็กๆแซวกลับ แล้วก็ถามว่า อาจารย์อายุเท่าไหร่ เลยให้เด็กๆทายค่ะ 22บ้าง 24บ้าง 25บ้าง เยอะสุดก็ 27 บางคนยังบอกว่า 18 ฮ่าๆ สงสัยเด็กจะรู้ว่าคุณครูคนนี้บ้ายอ อย่าไปทายอายุเยอะๆแล้วกัน ฮ่าๆ สั่งให้เด็กทำรายงาน ก็มีต่อรอง เวรกรรมเริ่มตามทันแล้วสิคะ ฮ่าๆ แต่ก็ใจดีค่ะ ยอมให้เด็ก

ช่วงบ่ายทำโน่นทำนี่ แล้วก็ตรวจข้อสอบเพลิน ลืมไปว่ามีเวรตอนเย็นด้วย 15.10 – 16.30 น. กว่าจะนึกได้ เกือบ 4 โมงเย็น วิ่งไปถามครูหนุนว่าต้องไปเข้าเวรไหม ครูหนุนบอกว่าต้องไป ฮ่าๆ ล่กมากเลยค่ะ พอไปถึงแล้ว เด็กๆแทบจะกลับบ้านกันหมดแล้วค่ะ มีที่ตกค้างกันไม่กี่คน แล้วก็มีเด็กคนนึง ยกมือไหว้ดิฉัน ก็คุยกัน ถามว่าอยู่ห้องไหน ปวส.2 โอ้ว์แม่เจ้า นึกว่า ปวช. เพราะแซวดิฉันเหมือนกับเด็ก ช. 1/1 เด็กก็ดีใจที่ดิฉันนึกว่าเค้าเป็นเด็ก ปวช.

อยู่ที่ปั๊มเชลล์จนถึง 4 โมงครึ่งก็กลับบ้าน เจอเด็กคนนี้อีกแล้ว ทักทายกันอีกรอบ รู้สึกว่า...ชักจะมีความสุขกับการได้มาโรงเรียนแล้วสิ แต่...ยังมีอุปสรรคอีกหลายอย่างที่ต้องเจอ ส่งแผน ส่งข้อสอบ ส่งเกรด ไหนจะงานอื่นๆอีก แต่จะพยายามไม่ท้อนะคะ จะสู้เพื่อแม่(พิมพ์)ค่ะ