ข้าพเจ้ารออยู่ตรงนี้ ที่นี่ เป็นระยะเวลาแห่งความยาวนาน
ระหว่างรอ เมื่อมีสิ่งใดที่ข้าพเจ้าสามารถทำประโยชน์หรือใช้ความมีศักยภาพของความเป็นมนุษย์ได้ ตราบเท่าที่ข้าพเจ้ามีไม่ว่าแรงกาย ใจ และปัญญา ข้าพเจ้าก็ไม่รีรอ และยินดีที่จะทำ
ในจิตใจของข้าพเจ้ามีอะไรที่อยากทำเพื่อที่นี่บ้างไหม ?
มีมากมายเลย หากแต่ห่วงโซ่แห่งกาลเวลาและความสัมพันธ์ไม่ได้เชื้อเชิญให้ข้าพเจ้าทำอะไรได้มากกว่าเท่าที่เป็นอยู่นี้เลย เพราะบางครั้งการทำอะไรลงไปในกาลเวลาอันไม่เหมาะหรือเอื้ออำนวยนี้ อาจส่งผลต่อความบอบช้ำของใครบางคน ทุกสรรพสิ่งล้วนมีความงาม เราจึงเฝ้าเพียรถนอมไว้ให้ดีที่สุด สุดความสามารถที่มี
วันนี้ข้าพเจ้าอาจเพียงแค่ได้ปลูกต้นไม้ต้นเล็กๆ เท่านั้นเป็นต้นไม้ที่ให้ร่มเงาเพียงแค่อาณาบริเวณบนโต๊ะทำงานของข้าพเจ้า... แต่ว่าสักวันหนึ่ง หากลมหายใจยังคงมี ต้นไม้ต้นเล็กๆ ที่เฝ้าเพียรบ่มเพาะนี้ อาจให้ร่มเงามากมายแก่ข้าพเจ้า ฤา อาจเหี่ยวเฉาตายไปก่อน...
แต่นั่นไม่ได้สำคัญอะไรเลย
ความสำคัญอยู่เพียงแค่ว่า ข้าพเจ้าได้ดำรงอยู่เพื่อการบ่มเพาะต้นไม้นี้ มากน้อยเพียงไรต่างหากเล่า...
๒ มิถุนายน พ.ศ.๒๕๕๓
