เมื่อเช้าหลังวิ่งออกกำลังกาย ตั้งใจแวะลงไปดูสมุนไพรที่ปลูกไว้ เมื่อวันก่อนซะหน่อย เมื่อวานฝนไม่ตกเลย กว่าจะเข้าบ้านฟ้าก็มือแล้ว เช้านี้จึงตั้งใจแวะไปให้น้ำ
ลากสายยางพร้อมกับกะละมังรองน้ำ และกะมังเล็ก ๆ สำหรับตักน้ำรดต้นไม้ แต่พอเดินไปถึงหลุมที่ปลูก เห็นรอยเปียกของดิน ชุ่ม เดินไปรอบ ๆ แทบทุกหลุม มีลักษณะเหมือนพึ่งถูกรดน้ำ
ความปีตีแผ่ซ่าน ขนลุก กับน้ำใจ ของคนที่มาช่วยรดน้ำต้นไม้ หนูไม่ทราบว่าเป็นใคร แต่ขณะนั้นใจเป็นสุขยิ่งนัก
นึกย้อนถึงในอดีตของการทำโครงการสวนสมุนไพรในอดีตที่ล้มไม่เป็นท่า แทบทุก ครั้งเป็นการปรับดิน งานก่อสร้าง ปลูกต้นไม้ในที่ที่เอาสวย มากกว่า เนียนตามธรรมชาติของพืชที่ปลูก โดยไม่แคร์เรื่องดินหรือน้ำ หรือ อากาศ เอาตำแหน่งที่สวยไว้ก่อน ปลูกต้นไม้แบบกร่าง ๆ ปลูกด้วยความยึดมั่นถือมั่นในตนเอง ปลูกด้วยใจที่แข็งกร้าว “ฉันเป็นคนปลูก ฉันเป็นคนดูแล ฉันเก่ง” และแล้วทุกอย่างก็ล่มเมื่อหนูหมดแรง เมื่อหนูไม่อยู่
แต่ในวันนี้ ไม่มีโครงการ มีเพียงความตั้งใจ สมุนไพรไหนที่พอหาได้จากคนรู้จัก หาได้จากป่าที่ไม่ห่างจากขอนแก่นนัก หรือไม่ก็ออกเงินซื้อบ้างตามสมควร ต้นไม้ที่ปลูกก็แคร์ ว่าผู้ที่อยู่รายล้อมสามารถเอาไปใช้ประโยชน์ได้กินได้ ขอความร่วมมือแต่ไม่บังคับ ทำคนเดียวก็ทำ ใครอยากจะมาช่วยก็อ้าแขนรับ งานนี้ไม่มีหน้าที่ ไม่ดัง มีเพียงความตั้งใจและกำลังใจ
น้ำที่รดต้นไม้หลังบ้านเมื่อเช้าเป็นสิ่งล้ำค่ารดรินลงในใจ และจะเก็บความอ่อนโยนนี้ น้อมรับสิ่งที่เกิดขึ้นในการดำเนินไปของชีวิต ขอบพระคุณนะคะ
