มองดูนาฬิกาก็ 0:56 อืม... ผมมาทำอะไรหน้าคอมเนี่ย.....
คิดย้อนไปสมัยเรียนป.บัณฑิต นี่มันเกือบ 3 ปีแล้วที่ได้ใช้ไอ้เจ้า Gotoknow เนี่ย
เริ่มใช้ครั้งแรกก็เพราะเป็นส่วนหนึ่งของงานที่ อ.Wasawat Deemarn
ได้ให้มาลองเล่นกันจนติดงอมแงม(แอบประชดนะเนี่ย) แต่จริงๆแล้วเป็นข้อตกลงในการผ่านวิชาของอาจารย์นั่นแหละ
และในช่วงนั้นเองก็ได้เกิดภาวะ I ระบาดในกลุ่มนักศึกษา (เหมือนว่าข้าพเจ้าจะเป็นหนึ่งในนั้นซะด้วย) ฮ่าๆ
แต่สุดท้ายก็ผ่านกันมาได้ด้วยดี........ หลายคนก็เลยได้เก็บGotoknowเอาไว้เป็นความทรงจำ... (ไม่ได้ทำบล๊อกต่อ)
แต่เพื่อนร่วมรุ่นหลายคนก็ยังคงใช้มันต่อเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตพวกเขา...
ถ้าพูดถึงข้าพเจ้าก็ไม่ได้มีความจำเป็นที่จะต้องใช้มันแล้ว......เพราะความต้องการในตอนนั้นก็แค่ให้ผ่านวิชาก็พอแล้ว(จะเอาอะไรมากมาย ^^)
สองปีกว่าๆผ่านไป ข้าพเจ้าก็เกิดภาวะว่างจัด เลยแวบมาอ่านข้อความเก่าๆของตัวเองและเพื่อนๆ
แล้วก็ได้สังเกตุเห็นว่า...ในขณะที่พวกผมปั๊มงานส่งอาจารย์นั้น บุคคลภายนอกที่ไม่รู้จักก็แวะมาให้กำลังใจกันมากเด็กก็มีผู้ใหญ่ก็มาวัยรุ่นก็เยอะวัยทำงานก็มากันเพียบ เป็นสังคมที่อบอุ่น.........
ถึงตอนนี้เอาไงดีเนี่ย.....
คงได้กลับมาเป็นสาวกGotoknow อีกแล้วล่ะ ฮ่าๆ
ดูนาฬิกา 1:23 อืม
นอนหลับฝันดีครับพี่น้องชาวไทยทุกคน
อืมม มิน่า หน้าคุ้น ๆ มาเลยนะ ... สบายดีใช่ไหม ... แต่งชุดขาวซะเท่ห์เชียว ;)
อุปสรรคเป็นเรื่องปกติของชีวิต หากไม่ผ่านมาก็ไม่รู้ว่ามีคุณค่าแค่ไหน ใช่ไหม?
สวัสดีครับ อ. Wasawat Deemarn ผมสบายดีครับ
ยังแวะมาทักทายกันเหมือนเคยนะครับ ^^ ไม่ทราบว่าอ.ยังสอนที่แม่ฮ่องสอนอยู่หรือเปล่า?
ยังไงก็รักษาสุขภาพด้วยนะครับ ถ้าป่วยไปลูกศิษย์จะเดือดร้อนกัน ฮ่าๆ
Summer ที่กำลังผ่านไปนี้ ครูไม่ได้ไปสอนแม่ฮ่องสอนครับ อยู่ในเวียงเชียงใหม่นี่แหละ ... โอกาสต่อไปอาจจะไปนะครับ ยังรักแม่ฮ่องสอนเหมือนเดิม
ขอบคุณครับ ;)