วันนี้ไม่รู้ว่าจะเรียกว่าเป็นวันอะไรจริงๆ ทุกเรื่องต้องเสร็จในวันนี้ ผมเลยต้องรับปากคนไปทั่วเลยครับ เริ่มต้นจากเช้าของวันนี้ลืมบอกภรรยาว่าเขามีทานข้าวเช้าร่วมกันที่มหาวิทยาลัย ฮิฮิ ผลก็คือ เสร็จจากอาบน้ำ สำรับก็พร้อม เลยต้องจัดการให้เรียบร้อยก่อน ไปถึงงานเลยช้าไปนิดนึง แล้วก็ต้องเป็นอีกห่อหนึ่ง มันคือ นาสิดาแฆ ครับ กินไปถึงอนาคตไปว่า จะไหวมัยเนี๊ยะ หลับแน่ๆ เมื่อคืนก็ค่อนข้างจะดึงมาก มาเจอข้าวเหนียวตอนเช้าอีก ฮา 

(หน้าตาของนาสิดาแฆครับ)

 

เสร็จจากกิจกรรมเช้าตรู่ที่ระเบียงหอประชุม ก็มีโทรศัพท์เข้ามาว่า รออยู่หน้าห้องทำงานแล้ว ฮือ เขาบอกว่า มาตามที่นัด ฮิฮิ (ลืมอีกแล้ว) ทีมงานจากโครงการทวิภาษา มาคุยเรื่องจะจัดอบรมการเขียนรายงานวิจัย คุยเสร็จ ตาผมมันเริ่มจะปิดครับ ไม่ไหวจริงๆ แต่งานก็มาอีกครับ วิ่งไปร่วมประชุมที่คณะศิลปศาสตร์ฯ ฮิฮิ เดิมเข้าใจว่า ไม่ต้องพูดอะไร แค่จะให้ไปเข้าร่วม แต่สุดท้ายเขาเซ็ตไว้แล้วต้องคุยด้วย 10 นาที

(หัวหน้าสำนักวิจัยกำลังสาธิตวิธีการจัดการนาสิดาแฆอย่างมีประสิทธิภาพ)

 

ต้องบอกว่า เวลาเดียวกันมีสองประชุมครับ เลยต้องขอช่วยทีมงานเข้าประชุมแทนในรายการหนึ่ง ฮือ มันก็สำคัญหมดทุกประชุมแหละครับ แต่จะให้ทำงัยละ ผมไปถึงคณะฯ ก็ขึ้นไปชั้นสามเลยครับ ห้องประชุม แล้วก็ต้องลงกลับมาประชุมชั้น 1 ฮา โดยความเข้าใจเดิมครับ ปกติประชุมอาจารย์จะชั้นสาม เลยไม่ถามใคร ขึ้นไปชั้นสามทันที ฮิฮิ อย่าคิดมากแค่ออกกำลังกาย

งานนี้เปิดประเด็นโดยท่านอาจารย์สุกรี หลังปูเต๊ะ คณบดีคณะศิลปศาสตร์และสังคมศาสตร์ครับ บอกที่เปลี่ยนมาใช้ห้องนี้ เพราะมักจะมีคน (ผมเองแหละ) พูดว่า ห้องประชุมใหญ่ๆ แต่อาจารย์มานิดเดียว ฮา รอบนี้เลยใช้ห้องเล็กเสียเลย ดูแน่นดี แต่ต้องยอมรับว่าในช่วงซัมเมอร์ที่ผ่านมา ความร่วมมือในการทำงานของอาจารย์ในคณะน่าประทับใจมากครับ อันนี้ผมก็ยกนิ้วให้จริงๆ 

(อ.สุกรี หลังปูเต๊ะกับการประชุมเตรียมความพร้อมก่อนเปิดเทอม)

ส่วนคิวผม ผมก็คุยประเด็นเบาๆ ครับ ว่า ถ้าเราจะก้าวสู่ความสำเร็จ ต้องอย่าคิดการใหญ่เกินตัวครับ เพราะหลายคนมักคิดว่า มันต้องอย่างนั้น มันต้องอย่างนี้ เราจึงจะสำเร็จได้ ความจริงๆ ความสำเร็จไม่จำเป็นต้องทำสิ่งอะไรที่ยิ่งใหญ่และเปลืองกำลังมากๆ ครับ

ผมเสนอว่า หากเราจะไปสู่ความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ อย่าเริ่มด้วยการทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่และเกินกำลัง แต่ให้เริ่มจากการเปลี่ยนแปลงและทำสิ่งง่ายๆ ครับ เราต้องเปลี่ยนแปลงทีละน้อย และรู้จักใช้สิ่งที่มีอยู่ให้มีคุณค่าที่สุด

ผมยกตัวอย่างง่ายๆ ครับ ว่า ถ้าเราจะเป็นนักวิจัยดีเด่น มันไม่มีทางเป็นไปได้ถ้าเราเฝ้ารอแต่จะหาทุนทำวิจัยที่ได้งบเยอะ เพราะคนไม่มีใครให้เงินก้อนใหญ่ๆ สำหรับคนที่ไม่เคยทำวิจัยมาก่อนหรอก มันต้องเริ่มที่เราทำงานเล็กๆ ไปก่อน เมื่อเป็นที่ยอมรับแล้ว เดี๋ยวงบก้อนใหญ่ก็มาเองแหละครับ

ในมุมเดียวกันครับ เราจะสร้างความยิ่งใหญ่ให้กับคณะ แต่ก็พากันคิดโปรแจกใหญ่ๆ ทั้งที่ความจริงมีอะไรเล็กๆ อีกเยอะที่จะทำให้เราพร้อมที่จะเดินหน้าได้ แต่เรายังไม่ได้ทำ

เสร็จจากละหมาดกลางวันก็กลับมาที่ห้องทำงานครับ เจออีกงานด่วนหนึ่งจนบ่ายสองก็เข้าร่วมสอบสัมภาษณรับสมัครเจ้าหน้าที่ใหม่ อันนี้ก็ชนกับที่ไปรับปากทางคณะศิลป์ฯ อีกเหมือนกัน โทรไปทางคณะว่า เลื่อนไปบ่ายสามได้มัย คำตอบคือไม่ได้ครับ เลยต้องรีบสอบสัมภาษณ์ให้เร็ว แต่ก็ไม่ได้ครับ เสร็จสอบสัมภาษณ์บ่ายสองครึ่ง ก็รีบเดินไปที่คณะศิลป์ฯ ประชุมร่วมกับหลักสูตรบัณฑิตศึกษา ประเด็น  tqf

ประเด็นไม่ได้มีอะไรมากครับ เพียงแค่การซักซ้อมเพื่อความพร้อมเพรียงเท่านั้นเอง เสร็จภารกิจของวันนี้ ต้องเรียกว่าสะบัดสะบอมครับ เดาว่าพรุ่งนี้แย่กว่าวันนี้แน่ๆ เพราะงานใหญ่อีกหนึ่งงาน อันนี้รับปากคณะอิสลามศึกษาเอาไว้ แต่ผมลืมคิดไปว่า พรุ่งนี้ทีมงาน ป.บัณฑิต ไม่มีใครอยู่เลย โปรแกรมก็ยังไม่ได้เซ็ตไว้ก่อน ฮือ (ขออัลลอฮ์ทรงอำนวยความสำเร็จ)

เจอกันพรุ่งนี้ครับ