ได้โปรดกลับมาเถิดที่รัก

   น้ำนัยน์ตาหยดลงบนก้อนหิน พื้นดินสั่นสะเทือนเพื่อนจ๋า

มนุษย์เราเปราะบางร้างอุรา      ก้อนหินไร้ค่าต้องจากจร

ก้อนหินแท้จริงเจ้าอ่อนไหว      แข็งไม่เท่าเพชรเกษร

ละอองหยาดน้ำค้างมาตัดรอน  กัดกร่อนหินเพชรแต่ปางใด

   เสียงสะอื้นโอดครวญรวนจิต  ใจน้อยนิดคิดไปใครรู้ไหม

หินสีเพชฌฆาตมีบาดแผลใจ     ใครปาทิ้งปาขว้างอ้างว้างอาดูร

ใจหินนักเลงไม่ยอมแพ้             จะกู้แก้กลับคืนที่เคยสูญ

โอ้เพื่อนเอยสร้างบาปกรรมพอกพูน รักเสียศูนย์ใช่สูญเสียทุกสิ่งไป

 

...ขอให้รักจงกลับมา ที่ตรงนี้มีเธออยู่เสมอ...