ครู.................กับการเดินทางที่แสนยาวไกล
การเริ่มต้นชีวิตความเป็นครู กับรอยยิ้มอันแสนบริสุทธิ์สดใสของเหล่าบรรดาเด็กนักเรียน เด็กๆที่นี่ช่างสดใส และไร้เดียงสาจริงๆ เรารู้สึกรักเด็กที่นี่แล้วสิ อยากสอนให้เขาพูดภาษาไทยได้ชัด ๆ จังเลย คงจะคุยกับเราจ้อเชียว มีหลายสิ่งเหลือเกินที่อยากจะทำเมื่อเห็นเด็ก ๆที่น่ารักทั้งหลาย
เราออกไปแนะนำตัวที่หน้าเสาธง รู้สึกตื่นเต้นมาก ทุกสายตามองมาที่เรา ใจเราเต้นแรงจังสบตากับเด็กแต่ละคน ในใจก็ได้ยินแต่เสียงก้องว่า ครูใหม่ค่ะ/ครูใหม่ครับ สอนห้องหนูนะค่ะ เราพูดกับเด็ก ๆว่า ครูมาเป็นครูใหม่ มาจากภาคอีสาน เคยไปหรือเปล่า จะมาอยู่กับพวกเรา จะดูแลพวกเรา เด็กๆพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า พูดภาษาอีสานให้ฟังสักคำหน่อยครู เราทักทายเป็นภาษาอีสานเด็กๆ หัวเราะชอบใจ
ได้มาสอนชั้น ป.2 นักเรียนมีแค่ 15 คน หนึ่งในนั้นก็มีเด็กชายคนหนึ่งตัวสูงกว่าเพื่อน ๆ เราถามเขาว่า เธอเรียนอยู่ ป.2 จริงเหรอ เขาตอบว่าครับ ที่บ้านมีลูกหลายคนกว่าจะได้เข้ามาเรียนก็อายุมากแล้ว ที่เหลือบางคนอยู่บนดอย ไม่ได้เรียนก็มี เพราะต้องช่วยพ่อกับแม่ปลูกกะห่ำปลีขาย ซึ่งรายได้ก็ไม่พอใช้ ที่เหลือจึงไม่ได้เรียน เพราะถ้ามาเรียนหมดก็ไม่มีคนช่วยพ่อแม่ทำงาน จริงด้วยสิ เราดูระยะทางที่เรามา มันก็ไกลแสนไกล เด็กแต่ละคนก็อยู่ห่างจากโรงเรียนมาก กว่าจะได้กลับบ้านก็เป็นเดือน ต้องใช้เวลาเดินทางไปกลับเป็นวัน และแต่ละคนก็ยากจนด้วย (เหตุการณ์เหล่านี้เกิดขึ้นเมื่อ 8 ปีที่แล้ว)
ถึงแม้ว่ามันจะผ่านมาถึง 8 ปี แต่ภาพที่เด็กๆ เดินเท้าเปล่ากับเสื้อผ้ามอมแมมยังติดตาของเรา เราอดนึกถึงหลานที่อยู่ที่บ้านไม่ได้ เด็กที่นี่น่าสงสารมาก การเดินทางก็ไม่สะดวก มีนักเรียนบางคนบอกกับเราว่า บางครั้งเขาได้เงินมาไม่ถึงเดือนละ 10 บาท ฉะนั้นขนมเขาจะไม่ค่อยได้กินเลย
เราพยายามตื่นแต่เช้าเพื่อให้ทันกายบริหารตอนตี 5 และให้ทันช่วยดูแลเด็กพักนอนในการหุงหาอาหาร เด็ก ๆที่นี่รู้หน้าที่ของตนเองดีมาก ใครมีหน้าที่หุงข้างก็หุง ทำอาหาร ผ่าฝืน ล้างห้องน้ำ กวาดทำความสะอาดถนน เก็บใบไม้ รดน้ำต้นไม้ โดยที่ครูไม่ต้องจ้ำจี้จ้ำไชมาก และสิ่งหนึ่งที่เราประทับใจคือ ไม่มีเศษกระดาษให้เห็นเลยสักชิ้นเดียว
เด็กๆ ที่นี่กินข้าว ตอน 2 โมงเช้า แต่ละคนถือภาชนะของตนเอง เข้าคิวรออาหาร นั่งกินอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย พูดขอบคุณอาหาร แม้อาหารจะมีไม่มาก แต่พวกเขาช่างทานอย่างอร่อยเหลือเกิน ครูลองดูสิ เสียงเด็กหญิงคนหนึ่งดังขึ้น อยู่ที่นี่กินกันอย่างนี้ละครู ครูกินได้ไหม เราลองชิมฝีมือเด็กๆดู ก็อร่อยดีนะ สีหน้าพวกเขาดูดีใจมากเลย วันหลังครูจะทำแจ่วบองอีสานให้กิน เด็ก ๆ ดีใจมากที่จะได้ชิมอาหารอีสาน เรายิ้มให้กับเด็กๆ เพื่อเป็นการให้สัญญาว่าจะทำอาหารอีสานให้พวกเขากินแน่นอน
ชีวิตความเป็นครู.....................กับเด็กน้อยไร้เดียงสา..........ครูบนดอย......
ดินแดนแห่งขุนเขาลำเนาไพร...................ฝันของเราจะก้าวไปพร้อมกับเด็กน้อย
เด็กดอย.......ช่างบริสุทธิ์....สดใสจริงๆ......ครูรักพวกเธอแล้วสิ
