นาทีชีวิตระหว่างความเป็นกับความตายของผู้ล่ากับผู้ถูกล่า
อสรพิษกำลังจะพรากชีวิตของลูกไก่ตัวน้อย...แต่ฉันยังไม่อยากตาย แม่...! ช่วยหนูด้วย
ลูกไก่ตัวน้อยร้องเสียงหลงด้วยความกลัว
แม่จ๋าช่วยหนูที หนูยังไม่อยากตาย...
คำแรกที่หนูพูดได้คือ "แม่"
และคำสุดท้ายที่หนูได้พูดก็คือ "แม่" เช่นกัน เสียงร้องเรียกแม่ที่แผ่วเบา และเบาอย่างน่าใจหาย
แม่...
แต่แล้ว
v
v
โอ้..ว่า..อนิจจา
v
v
ความเป็นคือความตาย
ความตายคือความเป็น
จะหาความแน่นอนในชีวิตนี้ยากนัก
และ
ในเสี้ยวหนึ่งของชีวิต ก่อนวิญญาณจะออกจากร่าง
ก็มีชาวนาวิ่งมาด้วยความเร็ว ในมือถือไว้ด้วยไม้ค้อนเป็นศาสตรา
และกระหน่ำตีโดยไม่ยั้งไปยังกลางลำตัวของผู้ล่า โดยไม่มีเสียงทัดทานร้องห้ามแต่ประการใดจากผู้อื่น
มีแต่เสียงรำพึงรำพันเบาๆ อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา ชีวิตนี้ย่อมมีเกิดมา ตั้งอยู่ และดับไปเป็นธรรมดา อันว่าสัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม บุคคลกระทำไว้เช่นใดย่อมได้รับผลกรรมเช่นนั้น ไม่มีข้อยกเว้น แม้ ลูกไก่ อสรพิษ และชาวนา
สรรพสัตว์ผู้ท่องไปในวัฏสงสารขอจงอย่าประมาท อันว่าชีวิตนี้ช่างสั้นนัก ชีวิตนี้ชั่วกระพริบตาชีวิตนี้ชัวฟ้าแลบเท่านั้น
สวัสดีค่ะ
หวังว่าท่าน(ครูกานต์)คงสบายดีครับ
..บันทึกสั้นๆ แต่ภาพที่เห้นทำให้ใจไม่ประมาท
...สงสารลูกไก่
...สงสารงู
...สงสารชาวนา
...สงสารตัวเราเอง
...เพราะทุกชีวิตท่องไปในวัฎฎสังสารทั้งนั้น
ขอบคุณบันทึก