..นึกไปก็ใจหายเหมือนกัน..มีเวลาเหลือ ณ ที่ทำงานเดิมอีกเพียง 12 วัน...

    วันนี้เป็นวันที่ 3 นับจากที่ลงชื่อรับทราบคำสั่งโยกย้ายข้าราชการ..นึกไปก็ใจหายเหมือนกัน..มีเวลาเหลือ ณ ที่ทำงานเดิมอีกเพียง 12 วัน...แตกต่างจากความรู้สึกก่อนหน้านี้..ที่รู้สึกว่าเมื่อไหร่เราจะได้ย้ายสักทีนะ..เบื่ออะเบื่อ!

    ข้าพเจ้ามาทำงานที่สถานีอนามัยบ้านหนองนกปีกกา ตั้งแต่ 1 มิถุนายน 2542 ถึงวันนี้ก็ผ่านมากว่า 10 ปี...ยังจำวันแรกที่มาได้ดี

    ใช้เวลาเดินทางจากบ้านของข้าพเจ้าซึ่งอยู่ในเมืองกว่า 1 ชั่วโมง ระยะทาง 43 กิโลเมตร โอ้! แม่เจ้า..อนามัยไม่มีรั้ว..มีแต่ป้ายสถานีอนามัย..มีวัวเดินไป-มาหน้าอนามัย!

สภาพอาคารก่อนการปรับปรุง

    อาคารอนามัยเป็นอาคารชั้นเดียว ใต้ถุนสูง..ซึ่งเป็นความขัดข้องในใจข้าพเจ้ามานานมากว่า..ทำไมต้องทำใต้ถุนสูง เพราะเวลาที่คนไข้จะเดินขึ้นไปลำบากมาก..ผู้เฒ่าผู้แก่ที่มาอนามัยต้องมีการนั่งพักที่หน้ามุขก่อนจะตะเกียกตะกายขึ้นบันไดอีกกว่าสิบขั้น..เพื่อมาหาหมอ..ไม่นับกรณีอุบัติเหตุ ที่ต้องช่วยกันแบกคนไข้..เลือดก็หยดตั้งแต่หัวกระไดจนถึงห้องฉุกเฉิน..ที่สำคัญถ้าบาดเจ็บมาก ๆ หรือป่วยจนไม่มีแรง..ต้องใช้คนอย่างน้อยก็ 3-4 คน ในการแบกคนไข้ขึ้นอนามัย...ลำบากไหม? หรือนี้จะเป็นอุบายในการสร้างความสามัคคีแก่คนในชุมชนอีกวิธีหนึ่ง 555+

    เรื่องราวของการทำงานมากมาย ณ อนามัยหนองนกปีกกา..หลายอย่างถ่ายทอดไว้ในบันทึกของข้าพเจ้า เช่น เครือข่ายการดูแลผู้ป่วยโรคเรื้อรัง หรือ โครงการคลินิกเติมยา ฯลฯ..ในขณะที่เพื่อนร่วมงานก็เปลี่ยนหน้าเปลี่ยนตาไปเรื่อย ๆ ทุก ๆ 2 ปี ก็จะมีคนย้ายออกย้ายเข้า..ยกเว้นข้าพเจ้าที่ยังคงเป็นหมออนามัยคนเดียวที่ชาวบ้านได้เห็นหน้าเสมอ    

     อันที่จริงข้าพเจ้ามีโอกาสที่จะไปจากสถานีอนามัยแห่งนี้หลายครั้งมาก..แต่ก็ไม่ไปเหตุเพราะข้าพเจ้าได้ให้สัญญากับผู้เฒ่าผู้แก่ในชุมชนว่า..ข้าพเจ้าจะไปก็ต่อเมื่อ..ต่อเติมอาคารชั้นล่างเสร็จ..เพื่อที่ผู้มาใช้บริการจะได้สะดวกสบายขึ้น

ผ้าป่าจากไต้หวัน..ทำให้ฝันเป็นจริง

     วันนี้..การต่อเติมชั้นล่างของอาคารอนามัยไม่เพียงแต่จะสำเร็จลุลวงไปได้ด้วยดี แต่ยังมีอุปกรณ์ที่สามารถให้บริการแก่คนในชุมชนได้มากขึ้น..

สภาพปัจจุบัน

    อีกไม่กี่วัน..ข้าพเจ้าต้องไปทำงาน ณ ที่แห่งใหม่ ที่ไม่อาจคาดเดาได้ว่ามีอะไรรออยู่ข้างหน้า..